Pespaye sıf. (fars. pest, aşağı ve paye, rütbe’den pest-pâye > pespâye). Aşağılık, alçak (kimse), soysuz: Pespaye ve sefil bir şey olur. Onun için utanmak, kendi kendin*den nefret etmenin eşitidir (Y.K. Karaosmanoğlu). Vaktiyle şirketimde küçük bir memur sıfatıyle çalışırken kötü ahlâkı ve ya*lancılığı dolayısıyle çıkarmaya mecbur ol*duğum, bir şarlatan, pespaye bir dolandırıcı (A. H. Tanpmar).