Sadece susuyorum şimdilerde
Koperken içimde fırtına
Tek bir kelime dökülmüyor dudaklarımdan
Anlatmaya kalksam biliyorum
Anlamayacaklar..
Anlatamayacağım..
Konuştukça çoğalacak içimde ki boşluk
Zaten kim uydurmuş ki
Konuştukca rahatlarsın zırvalığını
Düzelteyim;
Konuştukça değil unuttukça rahatlar insan
Peki ya unutmak ?
Kolaymı ağızdan çıktığı kadar
Oluyor mu unutacağım diyince
Unutuluyormu hiç yaşanmamış gibi
Düşünsenize;
Giriyor birisi hayatınıza,bir anda bütün hayatınız o oluyor
Seviyorsunuz onu gözünüzden bile sakınarak
O da sizi seviyor doğrusu hemde hiç sevilmediğiniz kadar
Sonra ne mi oluyor ?
Bitiyor elbette güzel olan her şey gibi
Yitip gidiyor ellerinizden yaşadığınız anlar bir bir
Tam da o anda unutma arsuzu giriyor devreye,çünkü acıyor canınız hiç acımadığı kadar
Hiç acımadığı yerinden
İçiyorsunuz,ağlıyorsunuz,resimlerini tek tek yakıyorsunuz,size onu hatırlatan ne varsa
yok ediyorsunuz
Sonra mı ?
Oturup düşündüğünzle kalıyorsunuz işte
Ne unutabiliyorsunuz ne hatırlayabiliyorsunuz
Unutamadıkça kanıyor
Kanadıkça hatırlıyor
Hatırladıkça kendinizi unutuyorsunuz
O ise en güzel gülümsemesi ile durmaya devam ediyor karşınızda
Gözlerinizi kapatıyorsunuz çaresizce, bu kez rüyalarınızda giriyor koynunuza
Peki ya nereye kadar?
Nereye kadar sürecek bu
Belki de beceremiyoruzdur sevmeyi
Ama sevmek var ya sevmek öyle güzel beceriyor ki bizi.
