paris barış konferansı
paris barış konferansı hakkında bilgi
paris barış konferansı özet
paris barış konferansının önemi
paris barış konferansı ne zaman ve niçin toplanmıştır
paris barış konferansının maddeleri nelerdir
İtilaf Devletleri I. Dünya Savaşı’nın sona ermesinden sonra, yenilen devletlerin
durumlarını görüşmek amacıyla, 18 Ocak 1919’da Paris’te bir toplantı düzenlediler.
Konferansa galip devletlerden İngiltere, Fransa, Amerika, İtalya ve Japonya katıldı.
Konferansta en etkili devletler İngiltere ve Fransa idi. Toplantıya katılan Amerika
Birleşik Devletleri Başkanı Wilson’un amacı, milletlerarası ilişkilerde devamlı barışı
sağlayacak Milletler Cemiyetinin kurulmasıydı. Ancak İngiltere ve Fransa barıştan
daha çok kendi çıkarlarını gerçekleştirebilecek yolu arama endişesindeydi. Konferans
gündeminde iki sorun vardı. Bunlar; Avrupa’nın durumu ve sınırların çizilmesi,
sömürgelerin ve Osmanlı Devleti’nin mirasının paylaşılması idi.
Konferansa Yunanlılar, Araplar ve Ermeniler de katılarak Osmanlı Devleti’ni
paylaşanlar arasında yer aldılar. Bunda Yunanlıların İtilaf Devletleri’nin yanında savaşa
katılması, savaş sırasında Ermenilerin Ruslara yardım etmesi etkili oldu. Bunlar arasında
Yunanlılara verilecek topraklar büyük sorun oldu. İngiltere ve Fransa Yunanlıları
yanlarında savaşa sokabilmek için İzmir ve Batı Anadolu’yu vermeyi vaad etmişlerdi.
Halbuki aynı toprakları gizli anlaşmalardan Sen Jan Dö Morin ile İtalya’ya da söz
vermişlerdi. Bu nedenle İtalya da aynı topraklar üzerinde hak iddia ediyordu.
Konferansa katılan Yunanlılar sahte belgeler sunarak Ege Bölgesi’nde yaşayan
halkın çoğunluğunun Rumlardan oluştuğunu ileri sürerek bütün Ege Adaları’nın,
Trakya’nın ve Batı Anadolu’nun kendilerine verilmesini istediler. Tarihi gerçeklerle
ilgisi olmayan bu iddialar İngilizler tarafından destekleniyordu. İtalya ve Yunanistan
arasında yaşanan bu anlaşmazlıklarda Fransa da Yunanlıların yanında yer aldı.
İngiltere Batı Anadolu’nun bir bölümünün Yunanlılara verilmesini kendi çıkarları
açısından uygun görüyordu. Çünkü Yunanistan bir Akdeniz ülkesi olursa, İngiltere’nin
Akdeniz’den geçen yolları güvenli bir koruyucuya sahip olacak, bu konuda
Yunanistan’ı istediği gibi kullanacaktı. Doğu Akdeniz ve Batı Anadolu’ya İtalya gibi
güçlü ülkenin yerleşmesi İngiliz çıkarlarını tehlikeye sokuyordu. İngiltere ve
Fransa’nın desteklediği Yunan isteklerine İtalya ve Amerika Birleşik Devletleri karşı
çıkıyordu. Ancak Yunanlıların sahte belgelerinin etkisinde kalan Amerika Birleşik
Devletleri de Yunanistan’ın yanında yer aldı. İzmir ve çevresi ile İstanbul önlerine
kadar Doğu Trakya’nın Yunanistan’a verilmesi kararlaştırıldı. Bu durum İtalya’nın
küsmesine ve İtilaf Devletleri arasında görüş ayrılığına sebep olmuştur.
Konferans sonucunda, Batı Akdeniz Bölgesi İtalyanlara bırakılmış, Yunanistan’ın
İzmir’i ifşal etmesi kararlaştırılmıştır. Ayrıca konferansta Milletler Cemiyetinin
(Cemiyet-i Akvam) kurulması kabul edilmiş, Manda (himaye) sistemi benimsenerek
Osmanlı toprakları buna göre yönetilmek üzere bölümlere ayrılmıştır. Bu doğrultuda,
Arapların yaşadıkları topraklar İngiltere ve Fransa’ya bırakıldı. Buna göre Suriye ve
Lübnan Fransız, Irak ve Filistin İngiliz mandasına bırakıldı. Doğu Anadolu’da Amerika
mandasında bir Ermeni Devleti kurulması benimsendi. Batı Anadolu’da Yunanlılar,
Anadolu’nun güneyinde ise İtalyanlar bulunacaktı.
paris barış konferansı hakkında bilgi
paris barış konferansı özet
paris barış konferansının önemi
paris barış konferansı ne zaman ve niçin toplanmıştır
paris barış konferansının maddeleri nelerdir
İtilaf Devletleri I. Dünya Savaşı’nın sona ermesinden sonra, yenilen devletlerin
durumlarını görüşmek amacıyla, 18 Ocak 1919’da Paris’te bir toplantı düzenlediler.
Konferansa galip devletlerden İngiltere, Fransa, Amerika, İtalya ve Japonya katıldı.
Konferansta en etkili devletler İngiltere ve Fransa idi. Toplantıya katılan Amerika
Birleşik Devletleri Başkanı Wilson’un amacı, milletlerarası ilişkilerde devamlı barışı
sağlayacak Milletler Cemiyetinin kurulmasıydı. Ancak İngiltere ve Fransa barıştan
daha çok kendi çıkarlarını gerçekleştirebilecek yolu arama endişesindeydi. Konferans
gündeminde iki sorun vardı. Bunlar; Avrupa’nın durumu ve sınırların çizilmesi,
sömürgelerin ve Osmanlı Devleti’nin mirasının paylaşılması idi.
Konferansa Yunanlılar, Araplar ve Ermeniler de katılarak Osmanlı Devleti’ni
paylaşanlar arasında yer aldılar. Bunda Yunanlıların İtilaf Devletleri’nin yanında savaşa
katılması, savaş sırasında Ermenilerin Ruslara yardım etmesi etkili oldu. Bunlar arasında
Yunanlılara verilecek topraklar büyük sorun oldu. İngiltere ve Fransa Yunanlıları
yanlarında savaşa sokabilmek için İzmir ve Batı Anadolu’yu vermeyi vaad etmişlerdi.
Halbuki aynı toprakları gizli anlaşmalardan Sen Jan Dö Morin ile İtalya’ya da söz
vermişlerdi. Bu nedenle İtalya da aynı topraklar üzerinde hak iddia ediyordu.
Konferansa katılan Yunanlılar sahte belgeler sunarak Ege Bölgesi’nde yaşayan
halkın çoğunluğunun Rumlardan oluştuğunu ileri sürerek bütün Ege Adaları’nın,
Trakya’nın ve Batı Anadolu’nun kendilerine verilmesini istediler. Tarihi gerçeklerle
ilgisi olmayan bu iddialar İngilizler tarafından destekleniyordu. İtalya ve Yunanistan
arasında yaşanan bu anlaşmazlıklarda Fransa da Yunanlıların yanında yer aldı.
İngiltere Batı Anadolu’nun bir bölümünün Yunanlılara verilmesini kendi çıkarları
açısından uygun görüyordu. Çünkü Yunanistan bir Akdeniz ülkesi olursa, İngiltere’nin
Akdeniz’den geçen yolları güvenli bir koruyucuya sahip olacak, bu konuda
Yunanistan’ı istediği gibi kullanacaktı. Doğu Akdeniz ve Batı Anadolu’ya İtalya gibi
güçlü ülkenin yerleşmesi İngiliz çıkarlarını tehlikeye sokuyordu. İngiltere ve
Fransa’nın desteklediği Yunan isteklerine İtalya ve Amerika Birleşik Devletleri karşı
çıkıyordu. Ancak Yunanlıların sahte belgelerinin etkisinde kalan Amerika Birleşik
Devletleri de Yunanistan’ın yanında yer aldı. İzmir ve çevresi ile İstanbul önlerine
kadar Doğu Trakya’nın Yunanistan’a verilmesi kararlaştırıldı. Bu durum İtalya’nın
küsmesine ve İtilaf Devletleri arasında görüş ayrılığına sebep olmuştur.
Konferans sonucunda, Batı Akdeniz Bölgesi İtalyanlara bırakılmış, Yunanistan’ın
İzmir’i ifşal etmesi kararlaştırılmıştır. Ayrıca konferansta Milletler Cemiyetinin
(Cemiyet-i Akvam) kurulması kabul edilmiş, Manda (himaye) sistemi benimsenerek
Osmanlı toprakları buna göre yönetilmek üzere bölümlere ayrılmıştır. Bu doğrultuda,
Arapların yaşadıkları topraklar İngiltere ve Fransa’ya bırakıldı. Buna göre Suriye ve
Lübnan Fransız, Irak ve Filistin İngiliz mandasına bırakıldı. Doğu Anadolu’da Amerika
mandasında bir Ermeni Devleti kurulması benimsendi. Batı Anadolu’da Yunanlılar,
Anadolu’nun güneyinde ise İtalyanlar bulunacaktı.