Parfümün Dansı- Tom Robbins

İstasyonun kapıları dışında aydınlık bir bekleme yeri var. Normal yoldan gelmiş olsaydınız, sizi orada tutacaklar, gerçekten ölmek istediğinizden emin oluncaya kadar bekleteceklerdi. Orası türlü türlü binlerce kokuyla
doludur. Bir kokular dokusu gibidir. Milyarlarca kişisel hayatın kokuları
vardır orada. Hepsi birbirinden ayrı ve uzaktır. Ama bir kere terminale
girme izni verildikten sonra, ölüler artık koku alamaz ve kokamaz. Başka
türlüsü onlar için pek zor olurdu. Koku anıları uyandırır.


Buraya koku girmesine izin versek, ölüler hala hayatta kalır, kaderlerini
kabullenemezlerdi. Koku oldukça sonsuz hayat umudu da bitmez. Siz koktuğunuz
için sevgili bayan, buradaki varlığınız pek rahatsız edici oluyor. Ölülerin
size nasıl rahatsız bakışlarla baktığını görmüyor musunuz? Sizi
göremiyorlar. Onlar yalnızca ölü olan şeyleri görebilir. Kokunuzu da
alamıyorlar, ama yine de birşeyler seziyorlar. Öyledir koku. Hayalet
dediğimiz şey, koku duygusunu tümüyle kaybetmemiş bir ölüdür, biliyor
muydunuz?

Koku ışığın kardeşidir. Nihailiğin sol koludur. Ebediliği
geçiciliğe bağlar. Bu Taraf'ı Öbür Taraf'a bağlar. Bu yüzden de çok
duyarlıdır. Artık gidin sevgili bayan. Kokuya ve güzel talihlere doğru.
Belki de bu son karşılaşmamız değildir.

Parfümün Dansı- Tom Robbins​