BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,600
-
- Tepkime puanı
- 3,180
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
Hristiyan dininde Hazreti İsa’nın ve havarilerinden Sen Petros ile Sen Piyer’in Roma’ da oturan vekillerine Papa denir.
Hristiyanlıkta, ilk kiliselerin din adamları, kilisenin bakımı ve temizliğiyle yükümlü hizmetçileriydi. Sonradan bunların kıdemlilerine rahip adı verildi. Kilisede, zamanla diyakos denen, yoksul ve hastalara kendilerini adayanlar ortaya çıktı.
Daha sonra bunlar önem kazandılar ve kilisenin başına geçenlerine piskopos (episcopus) dendi. Birçok kilisenin piskoposu birleşince evrensel kilise kurulmuş oldu. Bunun başına geçen piskoposa da Papa ismi verildi. Papalık, zamanla güçlü bir teşkilat haline gelerek ilahi otorite oldu.
I. asırdan günümüze kadar Papalar Roma’da oturmuşlar; Hz. isa’nın halifeleri olarak Hristiyan dünyasında etkili olmuş ve Tann namına cennet vaat etmişlerdir. XVI. asrın başlarında Protestan mezhebinin ortaya çıkmasıyla Papalık müessesesi büyük darbe yemiş ve Hristiyanların yarısına yakın kısmı üzerindeki etkisini kaybetmiştir. Daha sonra yapılan çalışmalarla tekrar kendini toplamıştır.
Papalığın Güç Mücadelesi:
Roma Kilisesinin Avrupa’da büyük güç haline gelmesi ve Papa’nın, Hristiyanlık dünyasının başkanı, Hz. İsa’nın vekili sayılması, Papalığın krallar üzerinde nüfuz sahibi olmasını sağladı. Hristiyan dünyasına yönelen tehlike karşısında, Avrupa’yı harekete geçirmesi şüphesiz Papalık için büyük bir avantajdı.
Fakat, imparator ve prenslerin, papaların seçim tarzına karışmaları ve amaçlarına hizmet edecek kimseleri işbaşına getirmeleri, Papaları imparatorlar karşısında güçsüz duruma düşürüyordu, tmparatorun seçimle alakası kalmazsa Papalık makamı şahsiyet kazanacaktı.
Papa II. Nikola, müşaviri Gregoire’nin etkisi ile bir bildiri yayınlayarak Papaların sadece piskoposlar tarafından seçileceğini bildirdi. VII. Gregoire papa olunca, piskoposların da Papa tarafından seçilmesi gerektiğini ileri sürerek imparator tarafından seçilen piskoposları aforoz etti.
Aforoz, Hristiyan haklarından mahrum edilerek, bütün Hristiyanlarca dışlanma; bir nevi Hristiyanlıktan çıkarma anlamına geliyordu. Papanın aforozuna uğrayan hükümdarlar, hükümdarlık hakkını kaybederdi. Papalar aforozu korkunç bir şekilde kullandılar. Hükümdarları bile aforoz ederek dize getirdiler. En inatçı milletleri korku ve dehşet içinde bıraktılar.
Papa, bir emre aykırı hareket eden Alman İmparatoru IV. Hanriyi aforoz ederek çok zor bir duruma soktu. Bir kış günü onu ve ailesini kendisinden af diletmek için Apenin Dağları üzerindeki Kanasa Şatosu’na kadar getirtti. Bu çatışmalardan sonra Papa II. Pascal ve V. Henri arasında imzalanan Vorms Antlaşması’yla Papalığın istekleri kabul edildi.Bundan sonra zaman zaman imparatorluk ile Papalık arasında mücadeleler devam etti.
Papalığın Zayıflaması ve Gücünü Kaybetmesi:
Hristiyanlık aleminde 14. yüzyılın ortalarına kadar büyük güç sahibi olan kilise ve Papalık aşağıdaki sebepler yüzünden yavaş yavaş etkisini kaybetti
1-Kilisenin büyük servetlere sahip olması ve dini amaçlardan uzaklaşması.
2-Papaların saygı uyandırmayan hayat tarzları.
3-Papaların siyasete karışmaları ve imparatorluğun nüfuzuna el atmaları.
4-Papaların ve diğer din adamlarının halktan kopmuş olmaları.
5-Sık sık kullanılması sebebiyle aforozun etkisinin zayıflaması.
6-Hristiyanlık dünyasında XIV. yüzyılın sonunda iki papanın ortaya çıkması.
7-Haçlı seferlerini Allah’ın ve Hz. İsa’nın istediğini, bu savaşları mutlaka Hristiyanlann kazanacağını söylemelerine rağmen yalancı çıkmaları.