İngiliz egemenliği ve milliyetçi duygunun doğuşu
XIX. yy’ın ilk yarısı boyunca İndus toprakları İngiliz egemenliği altına girdi.
İlk İngiliz-Afgan savaşının ardından Sind 1843’te Britanya İmparatorluğu’nun denetimine geçti ve Pencab altı yıl sonra Hindistan İngiliz Kumpanyası tarafından işgal edildi.
Katı bir biçimde bastırılan Sipahi Ayaklanması (1857-1858) Müslüman prenslerin son milliyetçi çırpınışıdır: Hint İmparatorluğu Pakistan’ı da yutar.
Müslümanlar siyasî ve İdarî görevlerden uzaklaştırılır; bunlar ön-celikle Hindulara bırakılır ve Müslümanların çok azına görev verilir.
Müslüman çevreler İngiliz yönetiminin zayıflamış olduğuna inanmaktadır. 1906’da kurulan Müslüman Birliği Hinduların egemenliğine karşı mücadeleye koyuldu ve bağımsızlık istedi.
1930’da şair Muhammed İkbal’in etkisiyle Müslümanlar Hindistan’ın çoğunluğu Müslüman olan eyaletlerinde geleceğin Pakistan Devleti’nin («Temiz insanlar ülkesi») temellerini atmaya girişti.
Muhammed Ali Cinnah Müslüman Birliği’ni yeniden örgütledi ve’bu birliği kitle partisine dönüştürdü.
1940’ta Lahor’da bağımsız bir Pakistan devletinin kuruluşunu öngören bir karar alındı.
Hindular ve Pakistanlılar arasındaki duvarlar giderek daha belirginleşmeye başladı.
Bağımsızlık öncesinde Hindular bölünme istememekteydi.
İngilizler de kendi hesaplarına imparatorluğun bütünlüğünü korumaya çalışıyorlardı.