BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,600
-
- Tepkime puanı
- 3,180
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
Öyle içimdesin ki. Yanağımda dolaşan rüzgardan daha gerçek dokunuşların. Küçük
ürkek
kesik dokunuşlarınla
belki de her zamankinden daha yanımdasın. Yani öylesine
o kadar bensin ki. Ah nasıl anlatsam. Boşuna bu çabalarım
doğru kelimeleri aramalarım. Ne kitaplar yazıyor
ne de sözlüklerde karşılığı var. Yalnızca hissediyor insan
yaşıyor. Kelimeler eksik
kelimeler yaralı. Kelimeler cılız.
Taşımıyor
anlatmıyor
tanımlamıyor bu duyguyu. Ben de. Çok başka bir şey. Sevginin ortasında
derin acılar hisseder mi insan? Aydınlık gülümsemelerin içine
hüznü yerleştirir mi durup dururken? Gözlerine buğu
diline sitem
yüreğine burukluk
çöreklenir kalır mı asırlarca?
Gelmeyeceğini bildiği mektup için
posta kutusunu hep aynı heyecanla açar mı? Dedim ya
başka bir şey bu. Ne kadar yalnızsam
o kadar seninleyim şu günlerde. Belki de en başta
tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar. Kimseler ulaşmasın diye
kimselerin bilmediği
bulamayacağı yollara götürdüm seni. En derinlerde tuttum. Bana sakladım. Derine
hep daha derine.
Seni yapayalnız
bir tek bana bıraktım. Paylaşamadım yanlış yaptım. Sana ulaşan yolları kaybettim diye bütün bu şaşkınlıklar. Kendimi oradan oraya vurmam. Sağımda
solumda
ne zaman dikildiğini bilmediğim duvarlara çarpmam
hiç görmediğim çukurlarla boğuşmam. Denizlerin
gürültüyle gelip vurduğu dehlizlerin
acılı duvarları gibiyim.
Duvarlarım yosunlu
duvarlarım kaygan
duvarlarımdan hiç tükenmeyen sular sızıyor. Tutunamıyorum. Renklerim
gün içinde değişiyor. Soluyorum
soğuyorum. Güneş ulaşmıyor içerilerime. Küfleniyorum
yaşlanıyorum. Yalnızlıklar peşimde. Dokunduğum her ıslak duvardan
pis kokulu bir yalnızlık bulaşıyor üstüme. Yapış yapış
vıcık vıcık bir yalnızlık bu. Biliyorum
bütün bunlar
hep benim suçum.
Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum. Yollar
gitgide uzadı ve karıştı. Ümidimi ısıtacak
parlatacak
kımıldatacak bir şeylere ihtiyacım var. Ah onun ne olduğunu biliyorum. Sonu sana geliyor her cümlenin. Her şeyin başı içinde ve sonundasın. Bu değişmiyor. Öyle içimdesin ki. Birden aklıma geldi
tuttum sana bir mektup yazdım dün.
Çok mutluydum. Gün içinde neler yaptığımı
nelere kızıp
nelerle mutlu olduğumu
tek tek anlattım. Mevsimlerin ve insanların nasıl karışık ve beklenmedik olduklarını yazdım.
"Yine zamansız yağmurlar" dedim
"Daha önce
hiç bu kadar zayıf değildi güneş ışınları" dedim
"Gerçekten buradaki şarkıları hiç öğrenmeyecek
bilmeyecek
söylemeyecek misin?" dedim. Çok uzun bir mektup oldu. Başından sonuna kadar okudum da.
Neler yazmışım diye merakımdan.
Sonra çekmecemden bir zarf çıkarıp
adını yazdım. Büyük harflerle
yalnızca adını. Adresini bilsem gönderir miydim
bilmiyorum. Mektup cebimde. Cebim yüreğime yakın. Yüreğim sende. Sen yüreğime yakın. Öyleyse mektup sende.
Can DÜNDAR
Taşımıyor
Gelmeyeceğini bildiği mektup için
Seni yapayalnız
Duvarlarım yosunlu
Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum. Yollar
Çok mutluydum. Gün içinde neler yaptığımı
"Yine zamansız yağmurlar" dedim
Neler yazmışım diye merakımdan.
Sonra çekmecemden bir zarf çıkarıp
Can DÜNDAR