Otogar Vedalaşmaları

B
🟢 Konu yazarı şu anda aktif
yarimle bizim her vedalaşmamız böyle.........… gurbete gider gibi içimi bir hüzün kaplar.gjkhb ya içeri girene kadar, ya köşeyi dönene kadar bekler; ben de gözden kaybolmama kadar döner, el sallarım...........
 
Vedaları kim sever ki...
En acısı da o otogarda el sallayacağın kimsenin olmayışı...
 
otogarlar düğün salonlarından daha samimi sarılmalar görmüştür. ve hastane duvarları da cami duvarlarından daha fazla inanan.
 
bilmeden son kez sarılıp vedalaşıyoruz belki de.
 
bu mevzu çoğu zaman öyle duygusal olmayan bir iş. başka şehirden akraba, eş, dost biri gelmiştir, dönüşte otogara bırakma işi sana kalmıştır, gözünde büyür ama mecbur alır götürürsün, otobüsü beklerken ayaküstü boş muhabbet edersin, nerede kaldı bu kaptan diye düşünürken bi sigara yakarsın, otobüs geldiğinde bindirirsin, ufak bi hareket edene kadar beklesem mi tereddütü yaşarsın, sonra gerek olmadığına karar verip el sallar ve ayrılırsın.
 
Vedalaşmalara hiçbir zaman olumsuz anlamlar yüklemedim çünkü yeniden bir araya geleceğimiz zamanlar da olacaktır.
 
Yukarıda bazı yazılanları okuyunca ampul yandı kafamda.

Olayda dram yaratan şey karanlık ve sonbahar yada kış mevsimi.

Düşün bak temmuzda bir öğle vakti Mecnun uğurlasa Leyla'yı otogarda.. nooldu, geçmedi dimi his?

Demek ki olayın otogarla alakası yok.
 
ya sessizce içimizden veda ettiğimiz insanlar ?


(Konuya uygun post atmak istedim)
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri