Örgü Örmek Mutlu Ediyormuş!

  • Kullanıcı Aleyna1
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Bunları Biliyor musunuz? Arşiv
Konu sahibi son olarak 1270 gün önce görüldü
Olmaz öyle ama Marple örmen lazım. Ne diyor ana fikir? Örünce mutluluk oluyor. Şimdi ben çok zeki bir insan olduğum için seni örmeye teşvik edip mutluluğunu düşünüyorum. Yoksa kazak asla önemli değil yani. Önemli olan senin mutluluğun :b


Bende diyorum ne eksik acaba niye mutsuzum , ben bi deneyeyim kışa kadar sana yeşil bir kazak hazırlayayım.p
 
Sabit kalmayı sevme hissi... Bana göre deil :) ilmek kaçırma olayı, ki elem bişiy annemi seyretmiştim bi keresinde. Bizim buralarda pek yaygındır; "bilde yapma ":u3: çimdik zoruyla selanik denen motifi saniyesinde öğrenivermiştim. :u1: harika zaman geçirenler var ve evt kesinlile keyif alanida mevcut ama örmeden ziyade sökmek işi daha keyif verici :happy_dance:
 
İç huzurumu -ay bu lafa da bayılıyorum , iç huzur - makromeye borçluyum.
Sevdiceğime antrelik örmek isterim. Ama yok.

Önümüz kış, sevdiceğim de bana kılıf örsün. Şeylik. Önümüz kış, burunluk, biraz uzun olursa memnun olurum somuçta burun dediğin ortada olan yegane uzun organımızdır ve üşür kendileri.

Burunluk.
 
Denendi ve onaylandı. Örgü değil yalnız, dantel işleri benlik.
 
Bende ters tepiyor çok mutsuz oluyorum çünkü örgü sevmiyorum
 
Aleyna ve onun efsane konularından. Nereye kayboldu bu kız acaba. Sadece geceleri gelir, güzel konular açıp giderdi. En dikkat çeken forumsal fenomenlerindendi Aleyna.
 
Ben beyaz dantelll olani sevmiyorum evet bunlar dadlı cmmxnx:)
Canta ormustum bende♡
Anacığım zorla öğretmişti küçükken. Tarlaya giderdik, o kazardı toprağı beni de yanında sürükler, verirdi ipliği elime, çektirirdi zincirleri. Bembeyaz iplik bir dakika içinde kapkara eciş bücüş bir şeye dönüşürdü. Fırça ata ata öğretti. Şimdi bu attığım türde şeyleri yapmaya çalışıyorum. Kafamı topluyorum, belki de geçmişteki tatlı anıları hatırlattığından seviyorum. Ya da örerken annem yanımdaymış gibi hissediyorum, kokusu geliyor ipliklere.
 
Anacığım zorla öğretmişti küçükken. Tarlaya giderdik, o kazardı toprağı beni de yanında sürükler, verirdi ipliği elime, çektirirdi zincirleri. Bembeyaz iplik bir dakika içinde kapkara eciş bücüş bir şeye dönüşürdü. Fırça ata ata öğretti. Şimdi bu attığım türde şeyleri yapmaya çalışıyorum. Kafamı topluyorum, belki de geçmişteki tatlı anıları hatırlattığından seviyorum. Ya da örerken annem yanımdaymış gibi hissediyorum, kokusu geliyor ipliklere.
hehe yap tabi yakışır tarifine göre çıtı pıtı minyon bişeysin:*
 
Geri