Ön Yargıyla İnsan Harcamak

Bunu ben yapiyorum. Yaparken karsimdaki insanin bendeki degerini sorgulamiyorum bile. Cok basit arkadas/dost harcarim. Buyum yani, kendimi degistiremem. Zaman neyi gosterir bilmiyorum ama degisir miyim onu da bilmiyorum. Bildigim bir sey var ki bundan pisman olmuyorum. Hatasiz biri degilim. Ben cok hata yapan biriyim. Ayni davranisi karsimdaki insan yaptiginda usul usul sessizce gidip susuyorum.

Bayılırım.

insan sevmediğim için
pişman olmadım

Birazdan hepinizi bozuk para gibi harcayacağım.

Ben onyargilarimi kirmak icin cok uzun suredir ugrasiyorum. Yalniz, bazi insanlarda tamamen onyargisiz yaklasmaya calistikca, o sinyalleri goremeyip sonradan zarar goren siz oluyorsunuz. Sanirim, ben hislerimi de onyargi gibi dusunmeye baslamistim zaman icinde. O yanilgidan kurtuldum en azindan

Önyargı bilmem ama öngörü konusunda çok iyiyim ve çok nadiren yanılgıya düşerim. Burada bir kaç kişiye iletişim konusunda şans verdim ama değmeyecek olduğunu anlamak çok kısa sürdü.

Metrobüse binmişim. Aceleyle bir koltuk kapmışım. Araç hareket halinde. Bir kaç durak sonra metrobüse iki yaşlı kadın binmişti. Kadınlar yaşlı olmalarına rağmen sanki genç kız gibi giyinmişlerdi. Hani argo lügatta kokona denilen türden görüntüleri vardı. Benim de en mücahid! zamanlarım. Müslümanlığı insanları ötekileştirmek sandığım zamanlar. Neyse, kadınlar oturduğum yere doğru yaklaşmışlardı. İçimden şunu dediğimi çok iyi hatırlıyorum; " Boşuna gelme kokoş sana yer mer vermem. Genç kız gibi giyinmesini biliyorsan ayakta da yolculuk yapmasını bileceksin"
Kadınlardan biri bana doğru eğildi. Ben gardımı aldım. Yer isterse kesinlikle yerimi vermeyecektim. Kulağıma doğru hayatımda duyduğum en nazik üslupla fısıldadı; " Evladım şu arkanda duran bayana yer versen ne güzel olur."
Arkamda ki mi! Geriye dönüp baktığımda ayakta duran genç bir gebe kadın görmüştüm. Meğer yaşlı kadın onun için benden yer istemiş ve bunu yaparken de kimseye mahcup olmamam için sessizce bana bunu söylemişti.
Hemen yerimden kalkıp hamile kadına yerimi vermiştim.
Bir kaç durak sonra o hamile kadın otobüsten inmiş ve koltuk yine boşalmıştı. Koltuğun hemen yanında ben ve yaşlı kadın duruyor, ben ona o bana bakıyordu.
"Otursanıza " demiştim kadına. Karşılık olarak o da bana " yok evladım sen otur zaten sen oturuyordun " deyince " Valla oturmam daha. Başımı kesseler oturmam lütfen siz oturun" deyip durumu noktalamıştım.

Aldığım bu dersi hiç unutmadım. Unutmayacağımda...
Önyargı, bir zihinsel linç girişimidir. Kendinize gelin.

Olabildiğince ön yargısız yaşamaya özen göstersem de zaman zaman olabiliyor fakat ön yargı ile insan harcayacak aşamaya hiç gelmedim.

Ön yargılar da bir fikir. İnsanın bir konuda hiç fikri yoksa, o konuya yabancı kalır. Kişi hakkında bir fikir sürdürüyorsa, zamanla fikrini de değiştirebilir. Bence fikirsiz ve kayıtsız kalmaktan iyidir bir ön fikire sahip olmak. (Kendimi temize çıkardım. )

Çok ucuz, hatta bedava!