En uzak mesafe iki kafa arasındaki mesafedir, birbirini anlamayan.” - Can Yücel.
Kefenin cebi yok, baylar bayanlar… Neyi paylaşamıyoruz, neyin kavgası bu? Şu sahiplenme güdüsü nelere kadir. Tahammül sınırımız yok artık, bertaraf olmuş. Habil’le Kabil’den miras kalmış bize sanki kavga. Eşlerden başlayan, kardeşle devam eden, ülkeler arası sıçrayan tehlikeli bir olay kavga.
Peki neden kavga ederiz ki, dünyanın çapı hepimizi barındırmıyor mu, güneş bile tek başına yetmiyor mu bize? Neyin derdi bu? Bir ortak yol olmalı bizi girdiğimiz çıkmazlardan çıkaracak.
Bazen öyle sınırsız oluyoruz ki, çözümlerden çok sadece sorunları konuştuğumuzdan, sinir kat sayımız artıkça sesimiz de artıyor.Ve ölümle bile sonuçlanabilen hayat hikayeleri başlıyor geride kalanlar için. Çözümlerden çok sorunu tartışmak akıl yoksunluğunun belirtisi midir? Çözüm bulmaya çalışmak Albert Einstein olmayı gerektirmez sanırım.
En çok beni şaşırtan ister eş, ister kardeş, ister dost, akraba, ülkeler olsun ölümle sonuçlanması kavganın. Yaşam hakkını biz vermedik, ölümü hangi hakla veriyoruz? Dava ne kadar haklı olursa olsun ölümle kazanılmamalı.
“Canlılardan birçoğu ölümü hak eder, ölülerin bazıları da yaşamayı. Yaşamı onlara verebilir misin?” Yüzüklerin Efendisi filminden…
Şimdilerde çok canımız yandı. Gazze’ye oturduğumuz yerden seyirci kalmak belki de acıların en zoru. Bırakın Gazze’yi en basit bir olayda bile insanın öldürülmesini zihnim kabullenmiyor. Kalmış sayıları bile belli olmayan öldürülen insanlar, Gazze’deki katliam. Ya çocuklar daha baharı yaşayamadan sonbaharı yaşayan masum vücutlar.
“Öyle bir ölsem,
Öyle bir ölsem ki çocuklar.
Sizlere hiç ölüm kalmasa.”
Aziz Nesin
Ciğerim yanıyor desem içimdeki yangının yanında sönük kalır. Dua etmekten başka bir yol var mıdır? Ölüm insanların elinden olmasın artık. Neyin karmaşası bu? Bu ne gözü dönmüşlüktür ki; ölürken gözlerine bakabiliyorsun, çırpınırken yerde çaresizce, can çekişirken.
Ya akan kan mideni de mi bulandırmıyor mu hiç? Taş kalpli dedikleri bu olsa gerek. Bu ne gözü dönmüşlüktür ki? Ve biz sadece ölümü kenarda seyredip çaresizce dua ediyoruz, ölenlerin ardından bir Fatiha ve kalanlar kurtulsun bu pençenin elinden diye çaresizce…
Kefenin cebi yok, baylar bayanlar… Neyi paylaşamıyoruz, neyin kavgası bu? Şu sahiplenme güdüsü nelere kadir. Tahammül sınırımız yok artık, bertaraf olmuş. Habil’le Kabil’den miras kalmış bize sanki kavga. Eşlerden başlayan, kardeşle devam eden, ülkeler arası sıçrayan tehlikeli bir olay kavga.
Peki neden kavga ederiz ki, dünyanın çapı hepimizi barındırmıyor mu, güneş bile tek başına yetmiyor mu bize? Neyin derdi bu? Bir ortak yol olmalı bizi girdiğimiz çıkmazlardan çıkaracak.
Bazen öyle sınırsız oluyoruz ki, çözümlerden çok sadece sorunları konuştuğumuzdan, sinir kat sayımız artıkça sesimiz de artıyor.Ve ölümle bile sonuçlanabilen hayat hikayeleri başlıyor geride kalanlar için. Çözümlerden çok sorunu tartışmak akıl yoksunluğunun belirtisi midir? Çözüm bulmaya çalışmak Albert Einstein olmayı gerektirmez sanırım.
En çok beni şaşırtan ister eş, ister kardeş, ister dost, akraba, ülkeler olsun ölümle sonuçlanması kavganın. Yaşam hakkını biz vermedik, ölümü hangi hakla veriyoruz? Dava ne kadar haklı olursa olsun ölümle kazanılmamalı.
“Canlılardan birçoğu ölümü hak eder, ölülerin bazıları da yaşamayı. Yaşamı onlara verebilir misin?” Yüzüklerin Efendisi filminden…
Şimdilerde çok canımız yandı. Gazze’ye oturduğumuz yerden seyirci kalmak belki de acıların en zoru. Bırakın Gazze’yi en basit bir olayda bile insanın öldürülmesini zihnim kabullenmiyor. Kalmış sayıları bile belli olmayan öldürülen insanlar, Gazze’deki katliam. Ya çocuklar daha baharı yaşayamadan sonbaharı yaşayan masum vücutlar.
“Öyle bir ölsem,
Öyle bir ölsem ki çocuklar.
Sizlere hiç ölüm kalmasa.”
Aziz Nesin
Ciğerim yanıyor desem içimdeki yangının yanında sönük kalır. Dua etmekten başka bir yol var mıdır? Ölüm insanların elinden olmasın artık. Neyin karmaşası bu? Bu ne gözü dönmüşlüktür ki; ölürken gözlerine bakabiliyorsun, çırpınırken yerde çaresizce, can çekişirken.
Ya akan kan mideni de mi bulandırmıyor mu hiç? Taş kalpli dedikleri bu olsa gerek. Bu ne gözü dönmüşlüktür ki? Ve biz sadece ölümü kenarda seyredip çaresizce dua ediyoruz, ölenlerin ardından bir Fatiha ve kalanlar kurtulsun bu pençenin elinden diye çaresizce…