OLMUYOR İŞTE....
Bu kara ayrılığı hiç sevmedi kalbim.
Çocuk üşüyen ellerini ısıtma derdinde..
Yağmur o kadar deli yağıyor ki..
O sıra da kız elinde kitapları bir yanda çantası hele o rüzgarda savrulan şemsiyesi..
Deli olmaya yeter di…..
O kargaşayla çocuğa çarptığını fark etmedi.
Çocuk şaşkın bir o kadarda sinirli baktı..
Kız utandı sonra kısık mahcup bir sesle ‘^pardon’^ dedi.
Yanyana geldilerr.
Çocuk bir kurtulsam diye düşünürken..
Otobüs geldi.
Kız şemsiyesini kapatma telaşıyla.
Yine çocuğa vurdu.
Aslında bu vuruş bir aşkın başlangıcı deseler kimse inanmazdı..
O sinirle birbirlerine ters ters bakıp gitmelerinden sonra..
Kim deerdiki iyiki sana rastlamışım..
İyi ki bana vurdun.
Aşklar hep böle zor tesadüflerle başlasa ama hiç bitmese..
Ya ayrılık hiç yaşanmasa, sensiz günlerimi yazacağıma.
Sana senli benli sevdayı anlatsaydım…
