ölmeden önce ölünüz

Bkz: The Fountain

Doguda "eriş", batida "ceza" olgularina isaret eden söylem.
Muhammed'in lafidir, yalnizca tasavvufta degil diger Dogu ogretilerinde de insanin fiziki ölümünden önce sehvani ve nefsani olmesi gerektigini soyler.
Iyi/kotu algisinin yuvasi olan "benlik" perdesi "öldüğünde" geriye saf askin/atmanin/allahin kaldigini soyler.

Ancak batinin mitlerine baktigimizda ise,
yunan tanrilarinin en buyuk cezasi olmeden oldurmektir. Leuko söylesilerinde söyle bir diyalog gecer:

bulut - ve eger sen onlarda nefret uyandirirsan, yanlislikla onlari Olympos'larinda rahatsiz edersen, uzerine cokerler ve olum getirirler sana, onlarin bildikleri ölümü; hic yitmeyen, hep hissedilen buruk bir tat olan ölümü.
iksion - o halde, ölmek mümkün hala.
bulut - hayir Iksion. Seni bir tür gölgeye dönüştürürler, ama yeniden yasamayi isteyen ve artik asla ölmeyen bir gölgeye.

Bu sözün yanlis anlasildigini düsünüyorum.Sehvi ve nefsi olaylardan uzak durmak olarak bakmiyorum.
Ölüm ile el ele yürüyen gercek ve en mutlak his korkudur.Anksiyete yasayan insan bunu daha net anlayacaktir.
O korkuyu yenmenin yegane cözümü kabullenmek ve belirlemektir.Ölümü sahiplenmektir, onu itmek degil.Sahiplenmezsen o korku hayatini alt üst eder.Bu kolay bir sey degil elbet, ama imkansiz da degil.Bir kanser hastasina 3 ay ömrün kaldi denilirse, ölüm ile o ana kadar ilgilenmeyen o hastanin cektigi azabi düsünemiyorum.Aksine asiri bedensel aci cekenlerin de bir an önce ölme arzusu dogar.
Ölümü aklimizdan cikarmayin diyor.Insanin inatla sonsuza dek varolus mücadelesi ne kadar da aciz oldugunun ispatidir.
Ölümü düsünmek, özgürlügü düsünmek demistir Montaigne.

"Fenâü’l-fenâ"

Dar-ül fenâ