-
- Katılım
- Ekim 30, 2014
-
- Mesajlar
- 40,969
-
- Tepkime puanı
- 18,412
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Kapadokya
Oğlum bir süre evel nişan bozdu. O günden beri içine kapandı; hayata karşı isteksiz, umutsuz. Biz anne baba olarak bileceğiniz gibi onun üzülmesini istemiyoruz ama ne söylesek, ne yapsak bizle iki laf etmiyor. Farkettiklerimiz vardı Buna rağmen mutlu olsunlar dedik eşimle. Hep sustuk, merak ettik yine de laf etmedik. Nişanlısı rahat bir kızdı, oğlum bu rahatlığından rahatsızdı. Kız hep “Gezelim, tozalım”, oğlum “Para biriktirmemiz gerek, evleneceğiz” derdi. Yanıbaşımızda işittiklerim, gördüklerim bunlar… Ben ve eşim “Eyvah” der idik… Şimdi işinden geliyor, odasına kapanıyor. Çok üzülüyorum. Eşim “Sus karışma bir bildiği vardır” diyor. Benim içim gidiyor, oğluma üzüntüden bir şey olursa diye korkuyorum. Bir evladım var onun bir kız için bu kadar üzülmesini istemiyorum. Oğluma kıyamıyorum, bir bahaneyle odasına gidiyorum yüzüme bakmıyor. Kızı arayıp sorsam mı? Ne yapayım? Böyle olduğundan ona ulaşamadığımı, yanındayken bile çok uzakta olduğunu düşünüyorum. Zorla bir şey yaptırmak istemiyorum, böyle sürüp gitmesi de beni endişelendiriyor. Oğluma nasıl destek olabilirim? Sessizce yanında mı durayım yoksa konuşmaya mı çalışayım? Siz söyleyin.