-
- Katılım
- Kasım 5, 2010
-
- Mesajlar
- 11,182
-
- Çözümleri
- 2
-
- Tepkime puanı
- 5,027
-
- Puanları
- 354
``Yalılar boyu uzayan, iki tarafı ağaçlı yoldan evîme doğru yürürken, bu sıkıntılı “malûm”ların caddesini, ebedi bîr meçhule doğru istikamet değiştirmiş görüyordum.
Annem, annelere mahsus bir duyguyla ayak seslerimden beni tanıdı ve kapıyı açtı:
- Ne var oğlum!
- Hiç anne!.. Ne olacak!
Annem, bu “hiç”in ne muhteşem bir “hep” belirttiğini seziyor muydu acaba! Anne bu, her şeyi sezer. Beynim kamaşıyor:
Beyoğlu.. Fuhuşun merkezindeki Cami.. Ağacamî… Orada, yalnız Cuma günleri ders veren büyük veli… Nâs için söylenen sözler.. Sen onların içine girmeğe, o sözlerin ötesindeki hikmete ulaşmaya baki. ismi, Abdülhakim Efendi Hazretleri…
Acaba nasıl bir insan!
Ömrüm boyunca, bu kadar basit görünüş çerçeveleri içinde, bana dünya ötesi gerçek dünya haberini, o dünyaya geçit bekçisinin adresini veren bu adamı, ikinci defa görmeyecektim.
Ne garip, ne garip!..
Evet, onu, vazifesin! bitirmiş olan Hızır tavırlı adamı ömrüm boyunca bir daha görmedim.``