Şu sıralar kimseye kendimi anlatamıyorum,
Herkes kendisini haklı sanıyor, beni suçluyor.
Sevgilimle bile bu konuda tartışır olduk, her tartışmamızda o haklı ben haksızım.
Bazen bi haltlar yediğim oluyor evet, kabul ediyorum ama o kendi yaptıklarını hiç görmüyor.
Söylesem bile..
1.5 sene geçince sanırım yeni yeni tanımaya başlıyorsunuz. Hem kendinizi hem karşı tarafı.
İlişkinin ilk başlarında böyle değildi diyorsunuz.
Kendimi depresyondaymış gibi hissediyorum. Yalnız ama etrafı kalabalık.
Var ama yok gibi, bazen soruyorum niye yaşıyorum ben? ne işe yarıyorum ki? diye diye kendimi yiyorum.
Dıştan ise gülücük saçan, dertsiz tatasız, her şey yolundaymış gibi gözüküyorum.
Öyle gözüksem bile hayırr hiçbir şeyin yolunda olduğu yok.
