Nostalghıa

Yeryüzünde hep sürgündük biz.Aşklarımız da oldu;acılarımız da.Hiçbir vatan, vatan olmadı bize.Çünkü Hz. Adem’den beri,kovulduğumuz yeri arıyor,kovulduğumuz yere döndürülmenin hasretini çekiyoruz.Mevlana’nın ney kamışı metaforu gibi,koparıldığımız sazlığa gitmenin özlemiyle yanıp tutuşuyoruz.Dışarıya adımımızı attığımız an ötelere gideceğimizi,hızlı adımlarla yol alıp ilerleyeceğimizi sanıyoruz ama akşam döndüğümüz yer yine evimiz oluyor.Dönüp dolaşıp aynı çilehaneye geliyoruz.Koşu bandında koşan bir adam gibi,koşuyoruz ama ilerleyen sadece zannımız.

Bana göre yeryüzünün şu ana dek gördüğü en büyük yönetmendir Andrei Tarkovsky.Nostalji yönetmenin en beğenilen filmlerinin başında yer alıyor Nostalji adlı filmi.Tarkovsky sineması alışılagelmiş sinema dilinden farklıdır.İmgeye dayalı şiirsel bir sinema dili kullanır filmlerinde.Nedir diye sorarsanız kısaca değineyim.Filmlerinde bir amaç vardır ama sonucu izleyenin hayal gücüne bırakır.Yani sonu kurgulanmış sonlar yerine,her filminde ucu açık çıkarımlar tefekkür etme şansı tanır izleyiciye.Yani demem o ki dilimize pelesenk olmuş sinema dilinden farklı bir düş ve imge metaforu var Tarkovsky'nin ve bunu,izleyiciye dayatma yolu ile değil düşünme ve tecessüs yolu ile hissettiriyor.

Tarkovsky hakkında aklımda kalan önemli bir bilgi daha var ki,filmleri kesitsizdir.Sanki hayatın olağan akışında zaman zaman klaket katlanıyor ve bir anda kamera yayına almaya başlıyor.Bu özelliğini en iyi müşahede edeceğiniz filmi ise Stalker olarak bilinen ve Bilim Kurgu filmlerinin atası olarak kabul edilen yapıtıdır.

Derinlemesine ve uzun bir incelemeyi hak eden bir yönetmen,lakin uzun yazıların pek bir yarar sağladığını düşünmüyorum.Uzun yazı yazmak için üşengeçlik yaptığımı düşünmeyin. : )

Ve son olarak filmden bir sekans Bir delinin Haykırışı: