Niye Üzüyorsun Kendini Bu Kadar?

Niye üzüyorsun kendini bu kadar? Yarın sabah hala nefes alabilecek misin o bile belli değil! Sevdiysen sevdin, giden de mutlu demek yerinden ne üzüyorsun kendini?
Sevmenin acısı da keyiflidir aslına bakarsan ama acı da dozunda güzel, mutluluk da! Ağlamak insanca da, kahretmek işkence kendine, kalk ayağa, git yüzünü yıka. Herkes gittiği yerden mesul, herkes gidişinden sorumlu...
Sen kendi ömrüne bak, ne olacak diye düşünme, mutlaka olacaktır iyisi kötüsü ama kim için üzülüyorsun, giden birine mi?
Birisi gitmeyi seçmişse eğer, ne ağlayacaksın arkasından, git teşekkür et Tanrı’ya. Ya sonradan daha büyük işler açsaydı başına? Bütün şerleri hayır say sen, kendini de, ömrünü de emanet et Yaradan’a. Aşkın büyüğü de, sevdanın en güzeli de aslından oradan gelir ama sadece şekil alır bir insanoğlunda.
Niye üzüyorsun kendini bu kadar? Hayat dediğin kısa bir an, göz açıp kapayıncaya kadar. Sonra koyacaklar iki tahta arasında bir çukura, çok iyiysen anacak kalanlar ara sıra….
Kim için üzüyorsun kendini? Kim için ağlıyorsun? Düşün bakalım değer mi gözyaşına? Sevdiğin yanında değilse, bahanesi ne ola?
Niye üzüyorsun kendini bu kadar? Daha önce de sevmedin mi birilerini? Hani çok büyük aşklarla bakmıştın başkalarının gözlerine ya; onları hatırla, hangisi kaldı aklında?
Aşk dediğin yaşamın sebebi, ömrün lezzeti ama tatlının içine bu kadar acı katma!
Niye üzüyorsun kendini bu kadar, madem gitmiştir giden, dönse ne yazar gelişi? Gelse şimdi, bir daha gitmeyeceğini nereden bilebilirsin ki?
Boş ver acıyı, dön ömrüne bak! Neler yapacaksın hayatında, neler olacak, bakalım nasıl bekliyor seni bin bir macera?
Niye üzüyorsun kendini bu kadar gözyaşına yazık değil mi? Giden dönse bile artık hiçbir şey olabilir mi eskisi gibi?
​