Neydi Beklediği ?

tadını,kokusunu çıkaramıyordu ama eksikti işte..tamamlanmamış,havada asılı kalmış bir cümle gibi…​

​

herşeyi yarım yaşıyordu..herşeyi..gülüşü bile eksikti sanki..​

onu kaçırırım korkusuyla hep tetikte yaşadı..ansızın bi yerlerden çıkıp gelivereceğini ve içindeki o derin boşluğu kaplayıp yok edeceğini düşünüyordu..acaba ufuk çizgisinden günbatımında mı görünecekti..yoksa bir sabah hiç aklında yokken kapısını açıverdiğinde mi..?neydi beklediği..? aşk mı..?..hani hep anlatılan şu eski masal.. bütün anlamları ona yüklemişti uzunca bir zaman..oysa ondan geriye anlamını yitirmiş bir yığın şey kalmıştı..hayır,bir yanılsamaya ihtiyacı yoktu..o gerçek bir şey arıyordu..tamamıyla gerçek ve tükenmeyen.. ..​

dostmuydu acaba beklediği..? hani yıllar öncesinde gövdesine sarıldığı zaman içini ısıtan kavak ağacı gibi..arka bahçende seni kayıtsız şartsız bekliyen..oysa şimdilerde hiç kimsenin bir başkasının bahçesine kavak olası yoktu..​

​

çok bekledi çoookkk..bi süre sonra yoruldu beklemekten..bıraktı aramayı..alışmıştı eksik yaşamaya..hiçbir güzelliği tam olarak sindiremedi bu yüzden..​

uzun geceler, uzun yürüyüşlerden sonra birgün, hiç aklında yokken buldu onu..bulduğunun ne olduğunu ne yazık ki bilmeyerek..çünkü hep yapılacak bir dolu işi olurdu..baksada göremezdi çoğu zaman..kırık dökük ve bezgin bir zamanına gelmişti yaşamının..haberi yoktu...​

günlerden sonra birgün,saçlarını tarıyordu aynanın önünde..kafasında bin türlü düşünce vardı yine..dalgındı..birden onunla göz göze geliverdi..aynadaki aksiyle..uzun zamandır kendisine bu şekilde bakmadığını fark etti..gözlerini kısıp inceledi kendini..alnına düşen bukleyi eliyle itip gözlerinin derinliklerine baktı..orda kendisine bütün sevimliliğiyle gülümseyen o küçük kız çocuğunu gördü..söylenmemiş tüm güzel sözlerin ve keşfedilmemiş onca şeyin müjdecisi gibiydi..orda bi kaynak vardı..yaşam kaynağı..kendi içinde..ona iyice odaklandığında eksiklik diye tarif ettiği şeyin tamamen kaybolduğunu fark etti hayret içinde..oysa bunca sene onu nerelerde arayıp durmuştu..şaşkın ve mahcup gülümsedi içindeki ufaklığa..anlamıştı artık.. onu bir daha üzmeyecekti..​

..alıntıdır..​