нerĸeѕ αyɴı нαyαттα,ĸeɴdιɴι вιr şey ѕαɴмα..

Uyurken seni izlemek,
Nefesini hissetmek,
Sana sarılmak,
Gözlerimi açtığımda ilk seni görmek,
Seninle uyumak ne muazzam şey olurdu.
Uykuların en güzeli olurdu, ne de güzel olurdu.

yemin ederim o kadar güzel gülüyor ki.
o kadar güzel bakıyor ki.
sevmezsem en büyük günahımı o zaman işleyecekmişim gibi.
sanki onu sevmek
bana farz gibi.

Çünkü seni seviyorum.

Hayallerimin başkahramanı oluşunu, hissettirdiklerini, hissetmek istediklerimi ve daha bilmediğin nice şeyleri. Çok bekledim, inan çok bekledim bu zamana kadar senin gelmeni.Kaç kere düşüp kalktığımı bilmiyorum, kaç kere vazgeçip sonra içimdeki umudumun bana “gelecek o, sil gözyaşlarını haydi kalk ayağa” demesiyle ayağa kalktığımı da.O kadar korunmasızdım ki sen yokken, korkaktı bakışlarım, yüreğim, en çok da kelebeklerim.Nereye baksam karanlık, boşluk, hissizlik bir de.Sanki kimsesiz bir yerde yürüyorsun kendi başına, sadece yürüyorsun, korkuyorsun, biraz da eksiklik hissediyorsun.Midendeki kelebeklerini hissetmiyorsun zaten, kalbinin atıp atmadığını, nefes alıp almadığının farkında değilsin, sanki sen aslında bu dünyaya hiç gelmemişsin.Ama sonra bir bakıyorsun, aslında yürüdüğün o yolda yalnız değilsin. Avuç içlerinden öpmek istediğin biri geliyor, kilitliyor elini eline, yüreğini yüreğine.Gülümsüyorsun, herkese her şeye inat.Sarılıyorsun, ama sımsıkı.Kaburgalarını kıracaksın sanki, o kadar özlemişsin o insanı, o kadar beklemişsin.Gelmesiyle sanki yeniden filizlenmiş bir papatya gibisin.O kadar güzel hisler biriktirmişim ki senin için sevdiğim, hissetmeye kıyamayorum, o kadar öpülesi, o kadar güzelli ki, inan onları bazen senden bile kıskanıyorum.Gerçekten bilmiyorum, o kadar düşüp kalkmışım ki senin için, değmiş diyorum, gerçekten bu adam için değmiş.Gitme sakın, korkuyorum.Bu karanlıkta yalnız başıma kalmaktan korkuyorum, kaybolduğumda avuç içlerimi, daha önce hiç benimsemediğim, hatta benimsemek dahi istemediğim avuç içlerinin sahiplenmesinden korkuyorum. En çok da, kelebeklerimin ölmesinden korkuyorum sevgilim.
Nefesi sensin onların,
lütfen, gitme.

Bana sen lazımsın sevgili. Omzumun senin başına ihtiyacı var. Bir tek bugün değil her gün… Seni sevmeye ihtiyacım var. Kıskanmalıyım seni. Bir tek seni. Sarmalıyım bir sarmaşık gibi. Ama öldürmeden. Ruhundan öpmeliyim bir ananın yavrusunu öptüğü gibi. Seni en çok ben sevmeliyim. Sana ihtiyacım var sevgili. Ellerin, gözlerin, gülüşün, yanakların bana lazım. Onlar benim ekmeğim suyum oksijenim… Huzura ihtiyacım var. Tenine ihtiyacım var. Hissetmeye dokunmaya sevip okşamaya. Sevgili kısaca benim yaşamaya ihtiyacım var. Ve bu sensiz olmaz asla…

Sevmek yan yana olmak demek değildir bayım.
Sevmek illaki her buluşmada öpmekte değildir.
Sevmek var bayım gerçekten sevmek,kalpten sevmek,uzaktan sevmek,gerçekten sevmek var bayım sevmek ayrı gerçekten sevmek apayrı bir şey.Lakin siz bunu ayırt edebilir misiniz bilmiyorum?

Seninle yaşlanmak istiyorum. Seneler geçsin sen beni bil ben seni bileyım istiyorum. Benim olduğu kadar dostlarının dostlarının olduğu kadar benim ol istiyorum. Nice sıkıntı ve zorluk yaşayıp anlatalım.

Yaşayalım kı öğrenelim hayatı ve destek çıkmayı. Birbirimizin omuzlarında ağlamalıyız. Sen çok dertlenip içip arkadaşlarınla eve gelmelisin. Paylaşmalı ve beraber sıkılmalıyız. Öyle ki yalnız sıkılmak sıkmalı bizi.

Yaşayalım ki paramız olunca sevinelim. Güzel günlerimizi evimizde bır şişe şarap ve pijamalarımızla kutlamalıyız. Ya da bazen dostlarla ucuz biralar içerek... Böylece yaşamalıyız işte.

Sonra çocuğumuz olmalı düşünsene senin ve benim olan bir canlı. Geceleri ağladıkça sırayla susturmalıyız. Sen arada mızıkçılık yapmalısın. Ve ben söylenerek sıranı almalıyım. Yorgun olduğum için yemek yapmamalıyım söylenerek yumurta kırmalısın. Hava soğukken birbirimize sıkıca sarılıp yatmalıyız.

Zaman su gibi akıp giderken herşey yaşanmış bir hayatımız olmalı. Herşeye rağmen hiç bıkmamalıyız birbirimizden. Mutlu da olsa kötü de olsa yaşadığımız günler bizim günlerimiz olmalı. Saçlara düşünce aklar ya da gidince aklar çocukları güvence altına alıp gitmeli bu şehırden.

Kavgasız her sabah gürültüyle uyanılmayan sessiz bir yere gitmeliyiz. Geceleri balkonda denizi seyredip sandalyelerimizde sallanmalıyız. Eve gelip benden kahve istemelisin. Çocuklar gelmeli zıyaretimize geçmışteki hareketli günlerimizi anımsamalıyız...

Öyle sevmelisin ki beni bu yazdıklarım korkutmamalı seni. Tebessümler açtırmalı yüzünde. Bir gün bu hayatı bırakıp giderken sadece mutluluk olmalı yüzümüzde birbirimizi sevmenin gururu olmalı \"herşeyde\".

Can Yücel