Forum içeriğine ve tüm hizmetlerimize erişim sağlamak için lütfen foruma kayıt olun veya giriş yapın. Üyelik tamamen ücretsizdir ve sadece birkaç dakikanızı alır.
Bi yazdiklarim siir falan degil,
Bildigin hasar tespit raporu demis unlu sair.
Yukaridaki mesaji okuyunca aklima geldi paylasiyim dedim.
Bazı sözcükleri sessiz cümlelerde bağırtırıyorum.
Koro gibiler.
Aynı anda başlıyorlar.
Çocuk gibiler.
Zamansız susuyorlar.
Hiçbirsey unutulmuyor aslinda Yek,
Zihnimizin derin belleğide karman corman bir duzen(sizlik ) içinde, s/aklaniyor.
Aklanacagi gunu bekliyor kim bilir.
Aslinda hic birseyin unutulmadigi gibi, bazi seylerinde hiç degis(e)meyecegi gerçeği gibi çocukluk.
En tehlikeli karakutu da insan hafızası Pi.
O düzensizliğin içerisinde aklanmak varsa, umut varsa dahi kime göre neye göre aklanma?
Ve hiçbiri saklanmıyor bana sorsan, hepsi pusuda.
Ne zaman hayatın kaldırım taşının hafif çıktığı bir yerde takılsan sinsice gülümsüyor.
Nerede kaldıysan, bir yudum alıp, yutkunuyorsun.
Kaçıveriyor bir şeyler içine.
Kim bilir belki de insan olarak, yalnızca azını fark ediyorsun.