Merhaba;
Hayat çok kısa, ve yaş ilerledikçe daha da kısalıyor. vakit hızlı geçmeye, hayat daha karışık olmaya, ve insanlarla daha az düşünmeye başlıyor.
Aslında burada bir sorun var değil mi?
bir şey ne kadar karışıksa o kadar düşünmek lazım onu çözmek için. ama hayat ilerledikçe karıştıkça insanlar daha az düşünüyor.
yani her geçen gün daha fazla şeyle uğraşırken, nasıl oluyorsa daha az düşünmeye başlıyoruz. elimize ne kadar iş verilirse ne kadar para verilirse ne kadar fazla işimiz olursa onların peşinden daha hızlı koşmaya ve bunları yaparken daha az düşünmeye başlıyoruz.
kendimize bir soralım arkadaşlar en son ne zaman düşündük. Necip Fazılın dediği gibi hiç kendimize sorduk mu Ben neyim bu hal neyin nesi? Ölümün hiç şakası olmadığını ve hayatta olabilecek en önemli konu olduğunu hiç düşündük mü?
Açıkcası ölebileceğimizin bile farkında olduğumuzu sanmıyorum. her gün bir sevdiğimizi kaybediyoruz. küçük bir kıvılcım atıyor kalbimizden aa ölüm vardı ya değil mi? diyoruz.
Sonra yine unutuyoruz ölümün olduğu bir dünyada geçici heveslerimizin kurduğumuz planların ne önemi olabilir ki.
ben neyim ve nereye gidiyorum sorularını sormamız lazım kendimize. bize iş verenlerin müsade ettiği saatler de hayatımızı yaşamaktan kurtulmalıyız.
patronların kurduğu hayatları yaşamlardan kurtulmalıyız artık.
asıl patronun kim olduğunu anlamamız lazım. iş verenlerin vadi paraysa asıl patronun vadi nedir? görmemiz lazım. mesele bunlar olmalı derdimiz bunlar olmalı survivor da kimin eleneceği değil. bunlar dan daha önemli soru yok bunlar dan daha önemli bir konu yok...
Hayat çok kısa, ve yaş ilerledikçe daha da kısalıyor. vakit hızlı geçmeye, hayat daha karışık olmaya, ve insanlarla daha az düşünmeye başlıyor.
Aslında burada bir sorun var değil mi?
bir şey ne kadar karışıksa o kadar düşünmek lazım onu çözmek için. ama hayat ilerledikçe karıştıkça insanlar daha az düşünüyor.
yani her geçen gün daha fazla şeyle uğraşırken, nasıl oluyorsa daha az düşünmeye başlıyoruz. elimize ne kadar iş verilirse ne kadar para verilirse ne kadar fazla işimiz olursa onların peşinden daha hızlı koşmaya ve bunları yaparken daha az düşünmeye başlıyoruz.
kendimize bir soralım arkadaşlar en son ne zaman düşündük. Necip Fazılın dediği gibi hiç kendimize sorduk mu Ben neyim bu hal neyin nesi? Ölümün hiç şakası olmadığını ve hayatta olabilecek en önemli konu olduğunu hiç düşündük mü?
Açıkcası ölebileceğimizin bile farkında olduğumuzu sanmıyorum. her gün bir sevdiğimizi kaybediyoruz. küçük bir kıvılcım atıyor kalbimizden aa ölüm vardı ya değil mi? diyoruz.
Sonra yine unutuyoruz ölümün olduğu bir dünyada geçici heveslerimizin kurduğumuz planların ne önemi olabilir ki.
ben neyim ve nereye gidiyorum sorularını sormamız lazım kendimize. bize iş verenlerin müsade ettiği saatler de hayatımızı yaşamaktan kurtulmalıyız.
patronların kurduğu hayatları yaşamlardan kurtulmalıyız artık.
asıl patronun kim olduğunu anlamamız lazım. iş verenlerin vadi paraysa asıl patronun vadi nedir? görmemiz lazım. mesele bunlar olmalı derdimiz bunlar olmalı survivor da kimin eleneceği değil. bunlar dan daha önemli soru yok bunlar dan daha önemli bir konu yok...
Son düzenleme:
