J
Jigsaw
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Yüreklerimizi kasıpı kavuran bir acı tattığımızda belki bir çoğumuzun içinden şu feryat kopuyordur ''Neden !'' Kimilerimiz intihar ederek hayatına son verirkenkimilerimizde sihirli bir değneğin bütün işlerimizi yoluna koyacağını düşünüyor.
Peki neden ?
Pek çoğumuz şu kelebek örneğini eminimki az buz duymuşuzdur; kozasından çıkmak üzere kelebeği adam görür.Çalı parçasıyla kozasını yırtar kelebeğin.Kelebek bir çırpıda çıkar evet.Ama uçamaz ve öylecek ölür.Kelebek çünkü acı çekmedi.Çünkü kelebek mücadele etmedi.Mücadele etmeden çıkıverdi kozasından ama hiçbir zaman uçamadı.Peki bu kadar acılar sadece bizi güçlendirmek için mi var ? Ah tabiki hayır.Sizinde bildiğiniz üzre bu yüce yaratıcımızın takdiridir.Kimimizi çocuklarıylakimimizi ruhsal bunalımlarıylakimilerimizi de yarım kalmış hayatıyla ve bunun gibi niceleri.hepsi imtihan vesilesidir.Bu durum pek çok kendini felsefe zihinli sanan ateistlere payda vermiştir.Haşa ''Allah merhametliyse neden acılar var neden acıdan adeta geberen insanlar var ?'' bu soru safdini bilgiden zayıf bir insanı etkileyebilir.Ama detaylamasına incelediğimizde aslında yaşadığımız acıların her birinde merhamet şelalelerinin aktığını görürüz.Yaşadığımız elemlerin her biri lav gibi gözlerimizden gözyaşı olarak boşalır.O lavlar canımızı yakar.evet yakar.Ancak sonra sertleşir ve kolay kolay yıkılmaz.Bir kadının şüphesiz çocuğuna olan merhametini biliriz.Bir anneyi ele alalım.Bu annenin bir yavrusu birde yavrusunu elinden almak isteyen düşmanı olsun.Anne hangisiyle muhattap olmak ister veyahut hangisinin kendisiyle muhattap olmasını ister? cevabı vermeme sanırım lüzum yok.Allah (c.c.)'da sevdiği kullarının sürekli kendisine dua etmesini ister.Ne yazıkki bazılarımız duayı ancak zor durum aracı olarak görür.Ancak başı sıkıştığında ''Yarabbi!'' diye haykırır.Bizde acılarımızla güçlüyüzanlamlıyız.Acılarımız belkide bizi biz yapıyor.Hayatta herşey acısız olsaydı.Herşey 4/4 lük olsaydı.İnanın bana herkes sapır sapır intihar ederdi.Yaşamak için bir anlamları olmazdıki.Geçen bir arkadaşım anlatmıştı.İki çocuklumalı mülkü bol bir adam intihar etmiş.Üzerinede şu notu eklemiş ''Mücade edeceğim birşeyim kalmadı ki.''
Sonuç olarak;
Yaşadığımız her anın değerini bilmeliyiz.İşimize giderken başımıza bir taş düşerse sövüp sayıp yola devam etmek yerine şükretmeliyiz.Evet şükretmeliyiz çünkü başımıza bir taş düştü ve biz onu hissettikevet başımıza bir taş düştü ve biz başımızı sağlam bir elle okşadık.Sonra sağlam ayaklarımızla yolumuza devam ettik.Daima yolumuza devam etmeliyiz.Acılarımızdan ders alarakgüçlenerek.Daima şükrederek.İnşAllah hepimiz bunu başarabiliriz.Şundanda kesinlikle eminimki şu yeryüzünde yüreğinin her karışı acı yemişyüzünden bir tebessümü eksik etmemişağzından şükrü bırakmamış insanlar var.Şükür ve tebessümle kalın.Ancak daima sammi bir şükürle.
Peki neden ?
Pek çoğumuz şu kelebek örneğini eminimki az buz duymuşuzdur; kozasından çıkmak üzere kelebeği adam görür.Çalı parçasıyla kozasını yırtar kelebeğin.Kelebek bir çırpıda çıkar evet.Ama uçamaz ve öylecek ölür.Kelebek çünkü acı çekmedi.Çünkü kelebek mücadele etmedi.Mücadele etmeden çıkıverdi kozasından ama hiçbir zaman uçamadı.Peki bu kadar acılar sadece bizi güçlendirmek için mi var ? Ah tabiki hayır.Sizinde bildiğiniz üzre bu yüce yaratıcımızın takdiridir.Kimimizi çocuklarıylakimimizi ruhsal bunalımlarıylakimilerimizi de yarım kalmış hayatıyla ve bunun gibi niceleri.hepsi imtihan vesilesidir.Bu durum pek çok kendini felsefe zihinli sanan ateistlere payda vermiştir.Haşa ''Allah merhametliyse neden acılar var neden acıdan adeta geberen insanlar var ?'' bu soru safdini bilgiden zayıf bir insanı etkileyebilir.Ama detaylamasına incelediğimizde aslında yaşadığımız acıların her birinde merhamet şelalelerinin aktığını görürüz.Yaşadığımız elemlerin her biri lav gibi gözlerimizden gözyaşı olarak boşalır.O lavlar canımızı yakar.evet yakar.Ancak sonra sertleşir ve kolay kolay yıkılmaz.Bir kadının şüphesiz çocuğuna olan merhametini biliriz.Bir anneyi ele alalım.Bu annenin bir yavrusu birde yavrusunu elinden almak isteyen düşmanı olsun.Anne hangisiyle muhattap olmak ister veyahut hangisinin kendisiyle muhattap olmasını ister? cevabı vermeme sanırım lüzum yok.Allah (c.c.)'da sevdiği kullarının sürekli kendisine dua etmesini ister.Ne yazıkki bazılarımız duayı ancak zor durum aracı olarak görür.Ancak başı sıkıştığında ''Yarabbi!'' diye haykırır.Bizde acılarımızla güçlüyüzanlamlıyız.Acılarımız belkide bizi biz yapıyor.Hayatta herşey acısız olsaydı.Herşey 4/4 lük olsaydı.İnanın bana herkes sapır sapır intihar ederdi.Yaşamak için bir anlamları olmazdıki.Geçen bir arkadaşım anlatmıştı.İki çocuklumalı mülkü bol bir adam intihar etmiş.Üzerinede şu notu eklemiş ''Mücade edeceğim birşeyim kalmadı ki.''
Sonuç olarak;
Yaşadığımız her anın değerini bilmeliyiz.İşimize giderken başımıza bir taş düşerse sövüp sayıp yola devam etmek yerine şükretmeliyiz.Evet şükretmeliyiz çünkü başımıza bir taş düştü ve biz onu hissettikevet başımıza bir taş düştü ve biz başımızı sağlam bir elle okşadık.Sonra sağlam ayaklarımızla yolumuza devam ettik.Daima yolumuza devam etmeliyiz.Acılarımızdan ders alarakgüçlenerek.Daima şükrederek.İnşAllah hepimiz bunu başarabiliriz.Şundanda kesinlikle eminimki şu yeryüzünde yüreğinin her karışı acı yemişyüzünden bir tebessümü eksik etmemişağzından şükrü bırakmamış insanlar var.Şükür ve tebessümle kalın.Ancak daima sammi bir şükürle.