Ne kadar dı...
Sazın yoktu gidişinde, sözün olmadı yâr
Çocukluğumuza bir kına yakamadan büyüdük
Sözlerimiz çocukça iken düşen cümleler
Manasını da kaybetti dudak aralarında
Odadaki tek boşluk varlığın yar
Gözlerinin gözlerime değdiği her anın
Çocuksu gülüşlerin sindiği yerde; içimde
‘Sen başlattın’ diye inliyorum
Ayrılığı sen başlattın, ben sonunu getiriyorum
Cümle düşmesin derken, heceleri kaybettim
Bir noktaydık biz gecelerde
Eksiksiz notalar kâbuslarımıza değmeden önce
Biliyordum ve hislerimin altıncı dozunda hissediyordum
Seni ve sensiz düşlerin beni benden alacağını
Biliyordum işte…
Satır aralarında saklı
Bir martının çığlığı kadar tırmalayıcı
Sözlerimin hükmü kadar basit
Lafazan kelamlar kadar çoğul
Sen kadardım işte
Ben sen biz onlar olmayı başaramadık yar
Ne engel oldu sana, bana…
Bilemedim.
Umulmaz bir baharın levini gibi
Tutsak duygularımın zamana yenilişi
Mesela çocukluğum
Ne günlerdi yar
Kötü cümleler düşüp
Anlamını yitirip
Ben kaybolup
Sen yok olup
Bir levin olup
Düşlerimi üşütünceye kadardı işte
Üşüyorum desem şimdi
Desem ki sana üşüyorum
Bin bir farklı laftan anlatsam
Desem ki sızlıyorum
Şiddetli akıyor gözlerim
Dön işte be dön
Desem…
Döner misin?
***
İşte öyle bir sınanmaydı benimkisi
Çocukluğuma düşen cümlelerin
Büyürken canımı yaktığı kadardı
Yalnızlığın nefesinin koktuğu kadardı.
Bu kadardım işte demeden severek büyümüştüm
Seninle ben olup çocukluğuma veda etmiştim
Şimdi sadece sen oldum, ama sen yoksun
Bir kırık hayal kadardın
Şimdi un ufak olan…
Meltem KASAB