Ne eksiğim ne fazlam var

Çamurlara bulanmıştım...
Allah'tan başka kimsem yoktu...Hala da öyle sayılır ya...
Hareketsizdim...
Kireç tutacak kadar hareketsiz...
Derken ağlamaya başladım,
Bir kuş kondu omzuma.
Hayvanların dünyasıyla tanıştım...
Ağladıkça ağladım,gözyaşlarım vücudumu kaskatı yapmış sert çamurları yumuşattı.
Hareket etmeye başladım.
Aldığım her ihanet hançeri karşısında,
Her yalan kırbacında,
Her kullanılmış tokadında,
Yeni bir hayvanla tanıştım...
Önce Allah'a sığındım sonra onun mahluklarına sarıldım. . .
İnsanları sevmeyi yitirmedim..
..ama en çok sevdiğimi bile yeri gelince tek kalemde silebilmeyi öğrendim.
Canım yandığında ''Ağlayacak bir omuz olmasada olur'' diyebiliyorum mesela...
Kuşların sesleri,atların kişnemeleri,kedilerin mırıltıları,Rabbimin merhameti...
Yeter bana. . .

M.S.
​