BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,599
-
- Tepkime puanı
- 3,179
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
Bireyin en derinlerinde bir yerlerde yetersiz olduğuna dair inancı, bütün hayatını yönetir. Yapıp ettikleri değil, varoluşudur sorun.
Kendini belli alanlarda ya da genel olarak yetersiz hissetmek postmodern insanı tanımlayan en önemli fenomenlerden biri. Psikoterapide yetersizlik şeması olarak adlandırdığımız bu durum, bireyin kendini eksik, aşağılık, kötü veya sevilmeye layık değilmiş gibi hissetmesine yol açar.
Birey çok öfkeli, çok kötü, çok çirkin, çok tembel, çok aptal, çok sıkıcı, çok şişman, çok zayıf olduğuna inanır. En derinlerinde bir yerlerde yetersiz olduğuna dair inanç bütün hayatını yönetir. Yapıp ettikleri değil, varoluşudur sorun. İlişkilerinde yetersiz olduğunun anlaşılacağı anın mutlaka geleceğine inanır. Bu ortaya çıktığında utançtan yerin dibine geçecektir. En yakın ilişkilerinde de, diğer sosyal ilişkilerde de bu duyguları değişmez. Hayat mottoları Groucho Marx’ın şu sözüdür adeta: “Beni üyeliğe kabul eden kulübe, üye olmayı istemem.”
Eleştiri ve reddedilmeye çok duyarlıdır. Gösterdiği tepki de buna bağlı olarak abartılı olur. Şemayla başa çıkmak için kullanacağı bilinçdışı stratejiye göre ya çok üzülür ya da çok öfkelenir. Her iki durumda da kendisine ve ilişkilerine zarar veren bir davranış modeli içinde olur.
Başka insanların varlığında kendisini huzursuz, güvensiz hisseder, özellikle de bu insanlar kendi gözlerinde hiçbir eksiği olmayan ya da kendi eksiklerini görebilecek insanlarsa. Kendisini özellikle yetersiz hissettikleri alanlarda kıskançlık ya da haset duygularının esiri olabilir. En iyi bilenmiş kendisiymiş gibi davranıp o konuda doğru bir şey söyleyen herkese saldırır. Tek konuşanın, en son sözü söylenenin kendisi olmasını ister. Ya da hiç söz almaz, birileri bir şey söylediğinde “Bunu neden ben akıl etmedim?” diye öfkelenir.
Kendini durmaksızın yetersiz hisseden ve buna yürekten inanan bir insanın bu duyguya böyle olduğu gibi katlanabilmesi mümkün değildir. Bu nedenle de bununla başa çıkmak için çaresizce çırpınıp durur. Kullandığı iki temel stratejiden biri yetersizliğini kabul edip hiçbir alanda öne çıkmamaya gayret etmek ve başkalarına tabi bir hayat sürmektir.
Ya da başka başa çıkma stratejilerine, narsizmin kapısını aralayan stratejilere başvuracaktır. Kendisini her alanda özel hissedecek, en iyi bilen olduğuna inanacak, empatiden uzak duracak, yani karşısındakinin duygularını anlamaya gayret göstermeyecektir (narsist psikiyatrların tuzağına düşen zavallı hastaların vay haline!).
Kendini belli alanlarda ya da genel olarak yetersiz hissetmek postmodern insanı tanımlayan en önemli fenomenlerden biri. Psikoterapide yetersizlik şeması olarak adlandırdığımız bu durum, bireyin kendini eksik, aşağılık, kötü veya sevilmeye layık değilmiş gibi hissetmesine yol açar.
Birey çok öfkeli, çok kötü, çok çirkin, çok tembel, çok aptal, çok sıkıcı, çok şişman, çok zayıf olduğuna inanır. En derinlerinde bir yerlerde yetersiz olduğuna dair inanç bütün hayatını yönetir. Yapıp ettikleri değil, varoluşudur sorun. İlişkilerinde yetersiz olduğunun anlaşılacağı anın mutlaka geleceğine inanır. Bu ortaya çıktığında utançtan yerin dibine geçecektir. En yakın ilişkilerinde de, diğer sosyal ilişkilerde de bu duyguları değişmez. Hayat mottoları Groucho Marx’ın şu sözüdür adeta: “Beni üyeliğe kabul eden kulübe, üye olmayı istemem.”
Eleştiri ve reddedilmeye çok duyarlıdır. Gösterdiği tepki de buna bağlı olarak abartılı olur. Şemayla başa çıkmak için kullanacağı bilinçdışı stratejiye göre ya çok üzülür ya da çok öfkelenir. Her iki durumda da kendisine ve ilişkilerine zarar veren bir davranış modeli içinde olur.
Başka insanların varlığında kendisini huzursuz, güvensiz hisseder, özellikle de bu insanlar kendi gözlerinde hiçbir eksiği olmayan ya da kendi eksiklerini görebilecek insanlarsa. Kendisini özellikle yetersiz hissettikleri alanlarda kıskançlık ya da haset duygularının esiri olabilir. En iyi bilenmiş kendisiymiş gibi davranıp o konuda doğru bir şey söyleyen herkese saldırır. Tek konuşanın, en son sözü söylenenin kendisi olmasını ister. Ya da hiç söz almaz, birileri bir şey söylediğinde “Bunu neden ben akıl etmedim?” diye öfkelenir.
Kendini durmaksızın yetersiz hisseden ve buna yürekten inanan bir insanın bu duyguya böyle olduğu gibi katlanabilmesi mümkün değildir. Bu nedenle de bununla başa çıkmak için çaresizce çırpınıp durur. Kullandığı iki temel stratejiden biri yetersizliğini kabul edip hiçbir alanda öne çıkmamaya gayret etmek ve başkalarına tabi bir hayat sürmektir.
Ya da başka başa çıkma stratejilerine, narsizmin kapısını aralayan stratejilere başvuracaktır. Kendisini her alanda özel hissedecek, en iyi bilen olduğuna inanacak, empatiden uzak duracak, yani karşısındakinin duygularını anlamaya gayret göstermeyecektir (narsist psikiyatrların tuzağına düşen zavallı hastaların vay haline!).