Hepimizin hayatında, ‘ÖZümKardeşim’ diyip o şekilde sevdiğimiz birisi/birileri vardır. Veya vardı. Hepimiz çoğu dostlarımızı ‘Kardeş’ gibi sevmişizdir, millete öyle tanıtmışızdır. Çok güzel günleriniz olmuştur o kardeşinizle. Beraber gülüp beraber ağlamışsınızdır. . Her gün beraber oluyorsunuzdur, veya mesafeli bir kardeşlikse 7/24 saat konuşuyorsunuzdur. Buda onun aslında hep sizin yanınızda olduğunu hissettiriyordur. Ona herkesden çok güveniyorsunuzdur. Bir şey olsa onunla paylaşıyorsunuzdur. Mutluluklarınızı ve mutsuzluklarınızı bile onunla paylaşıyor onunla yaşıyorsunuzdur. Kardeşinizdir ya hani, ondandır tüm bunlar. Yıllarca sürer o kardeşliğiniz. Herkes sizi örnek alır. İmrenirler kardeşliğinize, birbirinize tutunuşunuza.
Bazen uzakta olsa, dibinde oturuyormuş gibi hissedersiniz. Belki sevgilinizden bile daha çok seversiniz o Kardeşinizi. ‘Herkes gider ama o gitmez’ dersiniz ve bundan emin olursunuz.
Fakat unutuyoruz hepimiz, herkes gidici. Gelenler gitmek için geliyor. Gidenlerin yerini, yeni gelenler dolduruyor.. Ve bir zaman sonra onlarda gidiyor. Herkes gidiyor.
Benim hiç kalanım olmadı.
Bir kardeşi kaybetmek, bir sevgiliyi kaybetmekten daha can acıtıcıdır..