Mucizelik ...

M
  • Kullanıcı Mihrimah
  • Başlangıç tarihi Başlangıç tarihi
  • - Üye Günlüğü
tumblr_mhn96kp9U81s4h62uo1_500.jpg
 
Ben hepten kaybettim.
ömrüm yetmedi kaybetmeye,
ömründen sonrasını da kaybettim
 
Gece ya da gündüz arasında tercih etmemi isteseler ; elbette ki,geceyi seçerim.Tıpkı senin gibi.Karanlık olanı,hiçbir zaman çözülmeyecek olanı.Gölgene bile inansam yeter.Sonra sana acırım.Derim ki, ”gölgelere inanmak ne kadar da acıveriyormuş meğersem ”
 
”Sevme” der gibi bakıyor gözlerin.O zaman, daha çok seviyorum seni.Çünkü ,tamamlanmamış bir şarkının sözleri gibi onlar.Hep aynı kelimeler,ama farklı duygular veriyorlar her seferinde.Gözlerini geçtim,sadece resmine bakmak yetiyor.Sevmek için seni.Sevmek için bütün güzel şarkıları.Sevmek için tüm insanları.Bazen sadece ” öyle gülmeseydi keşke ”diyorum.
okuduğum her cümlede
konuştuğum her insanda
gördüğüm her güzellikte
sen de varsın
sen hep varsın..
….. ( Olamasak ta
Olamasan da
sen hep varsın…)
 
Bazen bazı duygular bize oyun oynarlar.Mutsuzken,bir anda mutlu hissetmek gibi.Ağlarken bir anda tebessüm etmek gibi.Güvenirliliğine emin olduğun kişinin gözlerine baktığında hissettiğin sadakatin,ihanete dönüşmesi gibi.Bazen sadece duyguların gerçekliği kalır elinde.Öylesine yaşamak fikri ,bir anda diken üstünde duran paranoyak giysisi gibi yapışıverir üstümüze.Çok uzun zamandır kara görmeyen kaptan gibi,bir pusula ararız kendimize.
 
Çoğu zaman hayat insanı,hallaç pamuğu gibi yere serer.Bunun farkına vardığımızda,yüzümüz yere sıfır mesafededir.Ve insan,her zaman kendi kurtarıcısı olamaz.
 
Hepimiz bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki dostluğumuzu ya da kardeşliğimizi hiçbir şey engellemiyormuş gibi görünür, bizi ayıran küçücük bir köprü vardır, hepsi o kadar. Ama tam sen bu köprüye adım atacakken sana şu soruyu sorsam: “Bu köprüyü geçip bana gelir misin?” İşte o anda artık bunu istemeyiverirsin, sorumu tekrarlasam öylece suskun kalırsın. O andan itibaren aramıza dağlar ve azgın nehirler girer, bizi ayıran ve birbirimize yabancılaştıran duvarlar bitiverir önümüzde ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız. Ama o küçücük köprüyü düşündüğünde sözcüklere sığmayacak kadar büyüyüverir gözünde; yutkunur ve şaşar kalırsın.”
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri