Aleyna1
Gümüş Üye
-
- Katılım
- Ekim 13, 2014
-
- Mesajlar
- 5,966
-
- Tepkime puanı
- 212
-
- Puanları
- 318
Eski Yunanca “taphos” (mezar) ve “phobos” (korku) kelimelerinin birleşiminden oluşan bu korku “diri diri gömülme korkusu” olarak biliniyor. Eski zamanlarda, tıp tekniklerinin henüz gelişmediği çağlarda çok daha sık görülen bu korku şimdilerde eskisi kadar popüler değil. Ama öyle tanıdık simalar bu korkudan mustaripmiş ki okudukça vay anasını diyeceksiniz.
Size çok saçma bir korku gibi görünebilir ancak modern tıbbın ortaya çıkmasından önceki dönemlerde hiç de akıl dışı bir korku değil.
Tarih, öldü diye yanlışlıkla gömülen yüzlerce insanın hikayesiyle dolu, bunlar sadece bilinenler
1905 yılında İngiliz reformcu William Tebb kazara canlı canlı gömülmüş insanları listelemeye girişti.
Sonuçlar şaşırtıcı: 219 neredeyse canlı gömülme, 149 tamamen canlı gömülme, 10 canlı canlı inceleme amaçlı kesi, 2 canlıyken mumyalama
Komaya girmiş insanların öldü diye gömülmesi hikayeleri şehir efsanesi olarak halen anlatılmakta.
Canlı canlı bir tabutun içinde tıkılı kalma fikri gotik yazarların gözdesi bir konu.
Edgar Allen Poe’nun “The Premature Burial” (Diri Diri Gömülüş) romanı bu korkunun halk tarafından da bilinmesine katkıda bulundu.
Bu korkudan mustarip insanlar tıpkı panik atakta olduğu gibi günün bir anında canlı canlı gömüldüklerini akıllarına getirip korku krizlerine giriyor.
Bu korku zamanında “güvenli tabutlar” fikrinin ortaya çımasına sebep olmuş.
Sadece Almanya’da 19. yüzyılın ikinci yarısında 30’dan fazla güvenli tabut patent başvurusu yapılmış.
Bu tabutlar içindeki kişinin canlı olduğunu belirtmesi için çeşitli mekanizmalara sahip.
1822 yılında Dr. Adolf Gutsmuth, kendi güvenli tabut tasarımının tanıtımını yaparken, kendisine birkaç saat boyunca tabutun beslenme borusundan çorba, bira ve sosis verilmiş.
Gelelim taphephobia illetinden mustarip meşhur kimselere ilk sırada “Hans Christian Andersen” var.
Biyografisini yazan Jackie Wullschlager’e göre Danimarkalı yazar diri diri gömülmekten ölesiye korkuyordu. Son günlerini arkadaşının evinde geçirmiş ve arkadaşından öldüğünden emin olması için damarlarını kesmesini istemişti. Andersen nevrotik biriydi, yangından korktuğu için yanında sürekli ip taşırdı, köpeklerden ödü kopardı ve trişinoz hastalığı korkusundan asla domuz eti yemezdi.
Frederic Chopin
Son mesajında Chopin şunları yazmıştı. "Dünya çok boğucu bir yer. Diri diri gömülmemem için öldükten sonra beni kesip açmalarını sağlayacağına yemin et."
George Washington
Ölmeden birkaç saat önce George Washington sekreterine: “Ölüyorum. Beni düzgün şekilde gömün. Ve ölümümün üzerinden en az 3 gün geçmeden beni tabuta koymayın” demiştir.
Alfred Nobel
Dinamitin mucidinin son vasiyeti şu şekildedir: Ölümümün ardından tüm damarlarım açılsın ve deneyimli doktorlar tarafından muayene edilip öldüğüme kesin karar verilmesinin ardından benden kalanlar yakılsın
Arthur Schopenhauer
Tarihçi Jan Bondseson’a göre Schopenhauer diri diri gömülmekten korkuyordu, bunun için öldükten sonra en az beş gün gömülmemeyi vasiyet etmişti.
Nikolai Gogol
Gogol de diri diri gömülme korkusuna sahipti. Arkadaşlarına yazdığı mektuplarda bir tabutun içinde canlı canlı uzanıyor olmanın ne kadar ürkütücü olduğundan bahsederdi. Vasiyeti kalbi durduktan sonra çürümeye başlayana kadar gömülmemekti.
Size çok saçma bir korku gibi görünebilir ancak modern tıbbın ortaya çıkmasından önceki dönemlerde hiç de akıl dışı bir korku değil.
Tarih, öldü diye yanlışlıkla gömülen yüzlerce insanın hikayesiyle dolu, bunlar sadece bilinenler
1905 yılında İngiliz reformcu William Tebb kazara canlı canlı gömülmüş insanları listelemeye girişti.
Sonuçlar şaşırtıcı: 219 neredeyse canlı gömülme, 149 tamamen canlı gömülme, 10 canlı canlı inceleme amaçlı kesi, 2 canlıyken mumyalama
Komaya girmiş insanların öldü diye gömülmesi hikayeleri şehir efsanesi olarak halen anlatılmakta.
Canlı canlı bir tabutun içinde tıkılı kalma fikri gotik yazarların gözdesi bir konu.
Edgar Allen Poe’nun “The Premature Burial” (Diri Diri Gömülüş) romanı bu korkunun halk tarafından da bilinmesine katkıda bulundu.
Bu korkudan mustarip insanlar tıpkı panik atakta olduğu gibi günün bir anında canlı canlı gömüldüklerini akıllarına getirip korku krizlerine giriyor.
Bu korku zamanında “güvenli tabutlar” fikrinin ortaya çımasına sebep olmuş.
Sadece Almanya’da 19. yüzyılın ikinci yarısında 30’dan fazla güvenli tabut patent başvurusu yapılmış.
Bu tabutlar içindeki kişinin canlı olduğunu belirtmesi için çeşitli mekanizmalara sahip.
1822 yılında Dr. Adolf Gutsmuth, kendi güvenli tabut tasarımının tanıtımını yaparken, kendisine birkaç saat boyunca tabutun beslenme borusundan çorba, bira ve sosis verilmiş.
Gelelim taphephobia illetinden mustarip meşhur kimselere ilk sırada “Hans Christian Andersen” var.
Biyografisini yazan Jackie Wullschlager’e göre Danimarkalı yazar diri diri gömülmekten ölesiye korkuyordu. Son günlerini arkadaşının evinde geçirmiş ve arkadaşından öldüğünden emin olması için damarlarını kesmesini istemişti. Andersen nevrotik biriydi, yangından korktuğu için yanında sürekli ip taşırdı, köpeklerden ödü kopardı ve trişinoz hastalığı korkusundan asla domuz eti yemezdi.
Frederic Chopin
Son mesajında Chopin şunları yazmıştı. "Dünya çok boğucu bir yer. Diri diri gömülmemem için öldükten sonra beni kesip açmalarını sağlayacağına yemin et."
George Washington
Ölmeden birkaç saat önce George Washington sekreterine: “Ölüyorum. Beni düzgün şekilde gömün. Ve ölümümün üzerinden en az 3 gün geçmeden beni tabuta koymayın” demiştir.
Alfred Nobel
Dinamitin mucidinin son vasiyeti şu şekildedir: Ölümümün ardından tüm damarlarım açılsın ve deneyimli doktorlar tarafından muayene edilip öldüğüme kesin karar verilmesinin ardından benden kalanlar yakılsın
Arthur Schopenhauer
Tarihçi Jan Bondseson’a göre Schopenhauer diri diri gömülmekten korkuyordu, bunun için öldükten sonra en az beş gün gömülmemeyi vasiyet etmişti.
Nikolai Gogol
Gogol de diri diri gömülme korkusuna sahipti. Arkadaşlarına yazdığı mektuplarda bir tabutun içinde canlı canlı uzanıyor olmanın ne kadar ürkütücü olduğundan bahsederdi. Vasiyeti kalbi durduktan sonra çürümeye başlayana kadar gömülmemekti.