Uzun zamandır gece geç saatlere kadar oturmuyordum ya da uyanık kalmıyordum diyelim.
Gece insanın üzerine hep bir hüzün gibi çöker.
Belki de insan içinde tuttuğu duygulara karşı bir eziklik hisseder ondandır.
Hep gecenin sessizliğini bağırarak,haykırarak bölmek ister.
Sonra olgunlaştıkça ketum hale gelir.
Hisleri öldürüyor mu bilmem ama zaten dile gelmeyecek kadar sessiz olan hisler düşünce olarak bile var olmaz insan beyninde.
His düşünce olur mu onu da bilmiyorum.
Yani bilmediğim bir çok soruya rağmen içimde bir huzur var.
Tabi hiçbir insan dertsiz değil.
Derdimizi seviyoruz çünkü dertsizlik insana dert olursa arayabilecek bir çözüm ya da bir hedef olmaz insan hayatında.
Hadi iyi geceler bana.