MeLankoLik !!!

Evet küçüktüm ben. Sevdayı sende görünce adın miktarı büyüdüm. Büyüdükçe harflerin gölgelerinde Gittiğim her yolu sana yordum. Ve yol oldum sana varılan. Cümleleri ta senli anlattığı yerden vurdum. Sonunda yüreğimi büküp Kalem oldum sana yazılan. Senin geçtiği her satırımınn acı kokan yanına Ben bir mutluluk kipini serpiştirdim. Günahı boyuna her bir siyaha, Ben bir beyaz umut cümlesini çizdim. Yan yana yürüyemesek de, Sevdanın içinde sırt sırta duran iki harf olduk biz. Sonra büyüdük.. Sonra sevdaya büküldük. Acıya yük, Mutluluğa atfedilmiş bir söz’dük. Evet imkansızdık.. Biraz da günahkar. Sesimizin en tok yanında yaktık acıyı. Savaşın tam yenilgiyle sonuçlanacağı bir yerde Göz göze geldik. Cümleye nokta vurmaya ramak kala Biz sevdaya omuz veren’dik. Eksik yanlarımızı kapatmaya çalışmadık. Acıya ağladık, Günaha bir beden ayarladık. Ama sevdadan geriye hiçbir adım atmadık. Bazen sustuklarımızdan anlamlı cümleler adadık Ölü harfler mezarlığına. Bazen de konuştuklarımızdan acıyı ayıkladık Mutluluğumuzun en ıslak safına.