M
Myself
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Sevgi için harcanan tüm emekler boşaymış meğer.
Sevgiliden gelen en ufacık bir söz bile yetermiş beyazları karartmaya…
Meğer hayat kelimesini yüklediğin kişi kocaman yaralar açarmış yüreğinde,
delip de geçermiş kimseyi dinlemeden.
Sevgi ve aşk… Dünyanın en güzel hisleri belki ama en de yalanları aslında.
Küçücük kalplerimizde kurduğumuz o koskocaman sevgiler,
büyüttüğümüz aşklar kocaman yalanlara dönermiş meğer.
Sonra her şeye sıfırdan başlamak gerekir diye düşünürsün
ama acı bırakmaz bir türlü yakanı; sakız gibi yapışmıştır bir kere sana.
Sakız yapışan yere buz sürerler, acaba kalbime buz sürsem geçer mi o acı sakızları? Sımsıcak yürekleri böyle böyle bumbuz yapmak gerekiyormuş meğer.
İnsanın alıp da başını gidesi gelirmiş bilmediği yerlere,
çok çok uzaklara, tanınamayacak yerler aramış insan meğer.
Aslında içinde büyüyen gitmek arzusu daha da büyür
günden güne ama senin dermanın bile yoktur bu ağır kazadan sağ salim çıkmaya.
Beyaz bir sayfa insan nasıl kirletebilirim diye bile düşünebilirken
kalpler kırarız hiç acımadan.
Ne gece belli artık ne de sabah.
Uykular bir bir terk edermiş seni meğer.
Yastık yorgan sana cendere gibi gelmeye başlamıştır, sıkışıp kalırsın aralarında…
Kanamayan yaralar daha çok acıtıyormuş, zehir gibi insanın içine işliyormuş meğer.
Dökülen gözyaşlarınsa anca yanağını ıslatır,
içinde kocaman denizler yaratırmış okyanus gibi.
Yüzemeyince anlarmışız meğer ne kadar derin olduğunu, boğulunca anlarmışız.
Gözünden yaş gelmeyene kadar ağlarmışsın.
Yaş gelmeyince susarmışsın artık. Anlarmışsın boşa ağladığını.
Ne duyan vardır ağlamalarını ve içinde kopan sessiz fırtınaları ,
ne de anlayan vardır senin halinden.
İşte o zaman alırmışsın eline kağıtla kalemi yazar olasın tutarmış meğer.
Bu büyük acılar böyle olgunlaştırırmış işte seni…
Yavaş yavaş büyür, çocuk olmaktan çıkarmışsın artık.
Yüzüne her gülenin dost olmadığını anlayabilecek kadar,
acını hiçbir zaman kimselere belli etmeyecek kadar en önemlisi de sadece kendine güvenmeyi öğrenecek kadar büyümüşsündür artık.
Sonundaysa herkes bir bir çıkarır maskesini. Maskeleri önceden kaldırıp bakmak, iyice anlamak gerekiyormuş meğer.
“Ben ne çok hata yapmışım meğer…”
Sevgiliden gelen en ufacık bir söz bile yetermiş beyazları karartmaya…
Meğer hayat kelimesini yüklediğin kişi kocaman yaralar açarmış yüreğinde,
delip de geçermiş kimseyi dinlemeden.
Sevgi ve aşk… Dünyanın en güzel hisleri belki ama en de yalanları aslında.
Küçücük kalplerimizde kurduğumuz o koskocaman sevgiler,
büyüttüğümüz aşklar kocaman yalanlara dönermiş meğer.
Sonra her şeye sıfırdan başlamak gerekir diye düşünürsün
ama acı bırakmaz bir türlü yakanı; sakız gibi yapışmıştır bir kere sana.
Sakız yapışan yere buz sürerler, acaba kalbime buz sürsem geçer mi o acı sakızları? Sımsıcak yürekleri böyle böyle bumbuz yapmak gerekiyormuş meğer.
İnsanın alıp da başını gidesi gelirmiş bilmediği yerlere,
çok çok uzaklara, tanınamayacak yerler aramış insan meğer.
Aslında içinde büyüyen gitmek arzusu daha da büyür
günden güne ama senin dermanın bile yoktur bu ağır kazadan sağ salim çıkmaya.
Beyaz bir sayfa insan nasıl kirletebilirim diye bile düşünebilirken
kalpler kırarız hiç acımadan.
Ne gece belli artık ne de sabah.
Uykular bir bir terk edermiş seni meğer.
Yastık yorgan sana cendere gibi gelmeye başlamıştır, sıkışıp kalırsın aralarında…
Kanamayan yaralar daha çok acıtıyormuş, zehir gibi insanın içine işliyormuş meğer.
Dökülen gözyaşlarınsa anca yanağını ıslatır,
içinde kocaman denizler yaratırmış okyanus gibi.
Yüzemeyince anlarmışız meğer ne kadar derin olduğunu, boğulunca anlarmışız.
Gözünden yaş gelmeyene kadar ağlarmışsın.
Yaş gelmeyince susarmışsın artık. Anlarmışsın boşa ağladığını.
Ne duyan vardır ağlamalarını ve içinde kopan sessiz fırtınaları ,
ne de anlayan vardır senin halinden.
İşte o zaman alırmışsın eline kağıtla kalemi yazar olasın tutarmış meğer.
Bu büyük acılar böyle olgunlaştırırmış işte seni…
Yavaş yavaş büyür, çocuk olmaktan çıkarmışsın artık.
Yüzüne her gülenin dost olmadığını anlayabilecek kadar,
acını hiçbir zaman kimselere belli etmeyecek kadar en önemlisi de sadece kendine güvenmeyi öğrenecek kadar büyümüşsündür artık.
Sonundaysa herkes bir bir çıkarır maskesini. Maskeleri önceden kaldırıp bakmak, iyice anlamak gerekiyormuş meğer.
“Ben ne çok hata yapmışım meğer…”