Masum Değilsin

Gece sabahın üçü noktalıyorum artık seni benliğimde..
Geriye sadece boşluklar kalacak yalanlarınla dolduramadığın,
Belki de son şiir olacak sana, bensizliğinle doldurabileceğin,
Arta kalanlarımla soyunup çıplak olabileceğin.

Susarak fırladım yatağımdan, yokluğunun yasaksız çöllerine..
Merakımın gümrüğünden saklıca geçtim hala bendemisin diyerek?
Hala tadı damağımdaydı ıslaklığını kaybetmemiş yalan öpüşlerin,
Ve masum değildi varlığının karşılıksızlıkları..

Sırtımda taşıdığım benliğimi sana içirebilmek için,
Yürüdüm seni bulmak için çıktığım serapsız çöllerine..
Yoruldum, kayboldum, çünkü yoktun..

Yokluğunu şimdi yazdığımdan ibaret olan kelimelerimle paylaşıyorum..
Gecemin kalan son saatlerine sığdırmaya çalıştığım kelimelerimle,
Zamanın ötesinden geriye baktığında beni öldürüşünün delilleriyle.

Kalbimin terazisinin bir kefesinde bile olamayan sen,
Ruhumun tartısında ağırlaşan gözlerinle dengeleniyordun.
Adresine yolladığım sayısız haykırışlarım bile ulaşmamıştı gözlerine,
Camlaşmış, buğulanmış son çağrımı bile duymayan gözlerine.

Az sonra bitecek olan senin şahitliğini yapıyor yalnızlığım..
Suları çekilen gözlerimin artık senden yansıyanı da kalmadı.
Ne yakamozuna bakabiliyor ne de çölün ince çizgisine,
Yedeği bile olmayan ufku karanlık gözlerimin..

Gece bitti kendimi terkediyorum seni herkeste bırakarak..
Gidiyorum, ardımda boynunu bükmüş sızlanan gecenin yargıcı;
Parsellenmiş sığınağından çıkarak "ben masumum" diyor.
Sen masum değilsin daha da çıplak olman gerekiyor.
​