Makineleşmiş Hayaller
Koyu kışın ortasında yıldızlara bakarak uykuya dalmayı istedim dün gece. Radyoda en sevdiğim şarkı çalarken, yayının gitmesiyle kendime geldim. Ayaz ve fırtına sebebiyle müzik keyfim yarım kaldı. Radyo yok, müzik yok, yıldızlar yok! Ama hayal kurmak için bunlara gerek de yok dedim kendi kendime. Fakat öyle bir makineleşmiş ki ruhumuz, hayal kurmak için bile birşeylerin tam olmasını bekliyoruz.
Oysa dursak biraz, nefes alsak, kuş bakışı baksak şöyle hayata. Sen olmadan da işler bu düzen tıkırında. Ama yok, düzen böyle. Aslında rahatlasak, şöyle bir yaslansak arkamıza, o an ne işimiz varsa bıraksak bir kenara. Patrondan azar işitme pahasına, başımıza gelebilicekleri bile bile durdursak o anı. Fakat ne mümkün! Düzen böyle, hayat böyle… Makineleşmiş insan ruhu mu? Alın size kanıtı. Hayal kurmak için bile fırsatımız yok. Olsa bile ortamımız uygun değil. Mevsim yaz değil, yıldız yok, müzik yok… Anlayacağınız hayallere set çekmek için pek çok bahane mevcut. İçimizde yeşeren tüm umutları, aklımızı bir gelin gibi süsleyen bütün hayallerimizi gözümüzü kırpmadan es geçiyoruz. Direnmiyoruz hayaller uğruna. Tek derdimiz bir yere yetişmek, birilerini memnun etmek ya da akşam trafiğine yakalanmamaya çalışmak. Ne zaman ki başımıza bir hal gelir, işte o zaman anlarız. Hayallerimizin, umutlarımızın, en önemlisi de kendimizin hiçbirşeyden önemli olmadığını. O vakit geç midir erken midir buna da kader karar verir elbet.
Aşırı hayalperest satırlarımı sert bir manevrayla bitirmek istiyorum. Yaşanılan şey hayattır ve hayatta ya direnirsinizi ya da yenilirsiniz! Seçim sizin…
Koyu kışın ortasında yıldızlara bakarak uykuya dalmayı istedim dün gece. Radyoda en sevdiğim şarkı çalarken, yayının gitmesiyle kendime geldim. Ayaz ve fırtına sebebiyle müzik keyfim yarım kaldı. Radyo yok, müzik yok, yıldızlar yok! Ama hayal kurmak için bunlara gerek de yok dedim kendi kendime. Fakat öyle bir makineleşmiş ki ruhumuz, hayal kurmak için bile birşeylerin tam olmasını bekliyoruz.
Oysa dursak biraz, nefes alsak, kuş bakışı baksak şöyle hayata. Sen olmadan da işler bu düzen tıkırında. Ama yok, düzen böyle. Aslında rahatlasak, şöyle bir yaslansak arkamıza, o an ne işimiz varsa bıraksak bir kenara. Patrondan azar işitme pahasına, başımıza gelebilicekleri bile bile durdursak o anı. Fakat ne mümkün! Düzen böyle, hayat böyle… Makineleşmiş insan ruhu mu? Alın size kanıtı. Hayal kurmak için bile fırsatımız yok. Olsa bile ortamımız uygun değil. Mevsim yaz değil, yıldız yok, müzik yok… Anlayacağınız hayallere set çekmek için pek çok bahane mevcut. İçimizde yeşeren tüm umutları, aklımızı bir gelin gibi süsleyen bütün hayallerimizi gözümüzü kırpmadan es geçiyoruz. Direnmiyoruz hayaller uğruna. Tek derdimiz bir yere yetişmek, birilerini memnun etmek ya da akşam trafiğine yakalanmamaya çalışmak. Ne zaman ki başımıza bir hal gelir, işte o zaman anlarız. Hayallerimizin, umutlarımızın, en önemlisi de kendimizin hiçbirşeyden önemli olmadığını. O vakit geç midir erken midir buna da kader karar verir elbet.
Aşırı hayalperest satırlarımı sert bir manevrayla bitirmek istiyorum. Yaşanılan şey hayattır ve hayatta ya direnirsinizi ya da yenilirsiniz! Seçim sizin…