A
aXi
Ziyaretçi
Ziyaretçi
GEÇTİĞİMİZ günlerde, kısa adı AMATEM olan Alkol ve Madde Bağımlılığı Tedavi ve Eğitim Merkezi’nin kuruluşundan bu yana kamuoyunu bilgilendirmek ve farkındalık yaratmak amacıyla gerçekleştirdiği “Alkol ve Madde Bağımlıları Dayanışma ve Ayıklık Günü”nün 28’incisi kutlandı. Kutlamalarda, alkol ve madde kullanımının, sadece kullananları değil, ailelerini, çevrelerini ve tüm toplumu etkileyen, ancak tedavisi mümkün olan çok ciddi bir hastalık olduğu vurgulandı.
TEDAVİSİ MÜMKÜN
İstanbul AMATEM Klinik Şefi Doç. Dr. Defne Tamar Gürol, yaptığı konuşmada, “Madde kullanımı kişiyi tüketen, hayatını etkileyen, sağlığını ve sosyal ilişkilerini yıkan çok önemli bir hastalık. Medyada hep bu kişilerin hazin öykülerini duyuyoruz. Oysa, bizim yüzleri gülen çok sayıda kahramanımız da var” dedi. Asıl sorunun “karar vermek” ve kişinin maddeyi “bırakma isteği duyması” olduğunu söyleyen Doç. Gürol, atılması gereken ikinci adımın bunu gerçekleştirmeye duyulan inanç olduğuna dikkat çekti. Bu durumda hastalık ömür boyu sürse de “ayık” bir yaşam inşa etmek mümkün olabiliyor. İşte kendisine yeni ve tertemiz bir yaşam inşa etmeye çalışan ve yaşama umutla bakan hastaların kendi ağızlarından anlattıkları ve sonu mutlu biten hikâyeleri...
‘Oğlumun lösemi olduğu şüphesi yıkımı hazırladı'
LEBİBE Z. iyi bir ailesi ve kendisine bağlı hiçbir kötü alışkanlığı olmayan sevgi dolu bir eşinin olduğunu belirterek başlıyor söze. 12 yıllık tüp bebek tedavisi sürecinde 4 bebek kaybetmiş ve sonunda şimdi 8 yaşında olan oğluna kavuşmuş. Ama oğlunun 1.5 yaşındayken lösemi şüphesiyle araştırılması, genç ka dı na çok ağır gel miş. “Kimse beni oğlumun yaşayabileceğine inandıramıyordu. Bu süreçte rahatlamak için madde kullanmaya başladım” diyerek sürdürüyor sözlerini. Sonrası bağımlılığın bilinen, alışıldık özeti: “Kullandığım miktar gittikçe arttı ve farklı hastanelerde farklı tedaviler gördüm. Hiçbirinden yarar görmeyince zamanla sadece kendiyle meşgul olan ve etten duvar örmüş biri haline geldim.” Bu süreçte eşiyle boşanma noktasına gelmiş. Bağımlı olduğu için oğlunun velayetini bile alamayacak haldeymiş. AMATEM’e geldiğindeki halini, “Yıkılmıştım ve içimde toplu iğne başı kadar bir umut kalmıştı” diye anlatıyor. Altı günlük ağır ve zorlu sürecin ardından yoksunluğu atlattığını, birden canlanıp yürümeye, koşmaya hatta voleybol oynamaya başladığını, herhangi bir maddeye ihtiyaç duymadan bunları yapabilmenin verdiği mutluluğun hiçbir şeye benzemediğini söylüyor ve devam ediyor: “AMATEM’de öyle bir özen ve şefkat var ki anlatılamaz. Bize dünyanın en önemli insanlarıymışız gibi davranılıyor.”
‘Alkolün tuhaf duygularıyla gezerdim’
A. B. kendisini bir alkol bağımlısı olarak tanımlıyor ve bu durumun 30 yıla yakın sürdüğünü söylüyor. “Geçmişte alkolün verdiği tuhaf duygularla gezen biriydim” diyen A.B., sözlerini şöyle sürdürüyor: “Yaşamımdaki en önemli şey, sadece alkol bulup alkol tüketmekti. Bunu yapamadığım zaman yemek yemek, uyumak, giyinmek, tıraş olmak gibi gündelik yaşama ait her şey bana angarya geliyordu.” Sonra 2005 yılında ömründe ilk kez hastaneyle tanıştığını ve 52 gün boyunca AMATEM’in uyguladığı tedavi programına katıldığını anlatıyor. “AMATEM, bana yaşamın içinde ‘yalnız olmadığımı’ gösterdi. Şimdi ailemin ve bana sunulanların öneminin farkındayım ve kendi yerimi biliyorum. AMATEM bize yardım ederken hiçbir şey vermiyormuş gibi görünüyor, ama aslında yeni bir hayat veriyor. Yeni ve çok güzel bir hayat” diye konuşuyor.
‘Ailem istediğim her şeyi yapınca çok bocaladım’
BUSE, 16 yaşında ve madde kullanmaya başladığı dönemde, erkek arkadaşından ayrıldığı için, kendini boşlukta hissederek depresyona girmiş. O da pek çokları gibi arkadaş ortamında alışmış maddeye. Ailesinin durumu fark etmesiyle kendisine uzatılan yardım elini geri çevirmemiş. Önce ilaç tedavisi ve terapi görüp, ardından 2 ay hastanede yatmış. Sonrasını şöyle anlatıyor: “Altı buçuk aydır temizim ve kendimi çok iyi hissediyorum. Bir dönem ailem tarafından her istediğim yerine getirildiği için bocaladım. Şimdi ise hayatımda çok şeyi değiştirdim ve kurallı yaşamaya başladım.”