Kimileyin dalar düşersin
çukuruna dinginliğinin
gururlu öfkenin dipsiz uçurumuna
ve güçbelâ dönersin
üstünde kalıntıları
varlığının derinliğinde
bulduklarının.
Sevgilim ne buluyorsun
kapalı kuyunda?
Yosun çamur kaya parçaları
ne görüyorsun kör gözlerle
kızgın ve yaralı?
Sevgili bulamazsın
düştüğün kuyunun içinde
senin için yüksekliklerde sakladıklarımı:
bir tutam çiğli yasemin
bir öpüş daha derin düştüğün uçurumdan.
Ürkme benden düşme
kinin içine yeniden.
Savur seni yaralamaya gelen sözümü
ve bırak uçup gitsin açık pencereden.
O söz dönüp beni yaralayacaktır
sen ona yol göstermeden
çünkü haşin bir anla yüklüydü o
ve o an benim göğsümde silahsızlanacaktır.
Gülümse bana sevinçle
ağzım yaralasa da seni.
Tatlı huylu bir çoban değilim
masallardakiler gibi
ama iyi ormanlar adamıyım
seninle toprağı rüzgârı ve dağ dikenlerini paylaşan.
Sev beni gülümse bana
iyi olmama yardım et.
Yaralama kendini boşuboşuna
yaralama beni çünkü yaram sende işler.
Pablo Neruda
Çeviri: Talât İnanç
