Kuşlara Baktım, Umut ölmüş

Konu sahibi son olarak 3119 gün önce görüldü
Bir bedenin içinde ruhumun nasıl intihar ettiğini izliyorum. Köşeye kedi tarafından sıkışan fare gibi hissediyorum kendimi. Ne o bana ulaşabiliyor, ne de ben kurtulabiliyorum sıkıştığım yerden. Her pencereden baktığımda, gökyüzünün cehennem de nasıl yandığını görüyorum. Kuşların kanatları kırılıp, tek tek etrafa saçılıyorlar. Bahçeme düşen bir kuşun can verişini izliyorum. Etrafında her şeyi izleyip, sadece gökyüzünün kurtulmasını bekliyorum. Gökyüzü suçlu değil. Suçlu kanatlarına sahip çıkamayan kuşlar.. beni de kurtaramadılar. Yenildiler.

Sevişen çiftleri izliyorum uzun uzun. Sanki özgürlüklerine birer çiçek ekiyorlar. Öpülen her an da, karanlıktan bir ışık doğuyordu.
Gökyüzü hâlâ kurtulamadı, izliyorum. Maviliği bir bulutu sarmış, korkak bir şekilde , kurtulmaya çalışıyor. Bunun adını umut bıraktım ben de.. Cehennem bir bulut parçasında ki maviliğe sahip olamadı. Ama kuşlar hâlâ ölü.

Ruhum bedenimden çıkmak için uğraşsa bile başarılı olamıyor. Sessiz bir şekilde karanlığın köşesinde ki evime gidip, uzanıyorum. Pencerede kuşlardan kalan kanları gördüm. O kanların üzerine" kurtuluş" yazdım.

Tekrar gökyüzüne baktım.
Umut ölmüş.

Barfi
 
Geri