hayatımın ”kırılma noktası” dediğim aylar geçirdim. dibe vurmuştum resmen. alacağım kararlar çok önemliydi ve doğru kabloyu kesmem gerekirdi. ya her şeyi bitirecektim ya da o bulunduğum -düştüğüm- noktadan yukarıya bakıp, ışığı görecektim. olur ya hani, tünelin sonundaki ışık.
hiçbir yazıyla ifade edemem hissettiklerimi. hala taptaze, yerini koruyormuş gibi. fazla uzakta değil o hissettiklerim, düşüncelerim, karmakarışık olan beynim. bilmiyorum o günleri nasıl atlattım şöyle bir geçmişe bakıyorum da…
her şeye rağmen devam etmeliyim dedim. nasıl mı? cevap çok basit. hiç kimseye karşı bir beklentim olmadan. eğer beklentin olmazsa, beklemediğin bir şey ile karşılaştığında ”zaten hazırlamıştım kendimi, biliyordum bunların olacağını” der geçersin. ama olanlar olmuştu bir kere. karmakarışıktı beynim. karar veremiyordum. sürekli bir hesaplaşma vardı içimde.
o anda bir amaca ihtiyacım vardı. nasıl bir kader ki; bir amacım doğdu. ygs lyse calısmak daha ıı yerlere gelmek gibi. bu noktadan sonra durmak ve geçmişe bakmak anlamsızdı. geçmişti işte. GEÇ-MİŞ. hayat birçok mucize doğurabiliyor. en azından hala bir şansım var diye düşündüm ve öylece sessiz, sedasız -bakırköy’deki deliler gibi bakış atmaktan- durmaktan vazgeçtim.
sonuçta allah benim gücümü sınadı. ve çok yara almadan sıyrılabildim. ”yaralarımı da kapattım!” diyemem asla. çünkü aklıma geldikçe kalbimin sıkışması devam ediyorsa henüz çok şey geçmemiş demektir. ama buna da şükür. dinlediğim şarkılar, sarkı türüm bile değişti. bu bile çok önemli. mesela geçen sene çok sevdiğim bir şarkı denk geldiğinde ”silmedim mi ben bunu ya” diye söyleniyorum artık.
tanıştığımız insanlar dinlediğimiz şarkılarla nasıl da orantılı. o hızlı pop müziklerden nefret ederdim misal. ama şimdi öyle değil. bende bıcok muzık dınleyebılıorum
hadi siz de saklamayın: hepinizin hayatın bir zamanında sağlam bir şekilde kalbinizi mahvettiler.bu noktadan sonra hayatımız değişti. gözümüz daha da bir açıldı işte. bu zamanda ölmeyin, inatla yaşamaya çalışın. sonuçta ölürseniz başka bir cehennemin kapılarını açacaksınız, hem de kendi ellerinizle
hiçbir yazıyla ifade edemem hissettiklerimi. hala taptaze, yerini koruyormuş gibi. fazla uzakta değil o hissettiklerim, düşüncelerim, karmakarışık olan beynim. bilmiyorum o günleri nasıl atlattım şöyle bir geçmişe bakıyorum da…
her şeye rağmen devam etmeliyim dedim. nasıl mı? cevap çok basit. hiç kimseye karşı bir beklentim olmadan. eğer beklentin olmazsa, beklemediğin bir şey ile karşılaştığında ”zaten hazırlamıştım kendimi, biliyordum bunların olacağını” der geçersin. ama olanlar olmuştu bir kere. karmakarışıktı beynim. karar veremiyordum. sürekli bir hesaplaşma vardı içimde.
o anda bir amaca ihtiyacım vardı. nasıl bir kader ki; bir amacım doğdu. ygs lyse calısmak daha ıı yerlere gelmek gibi. bu noktadan sonra durmak ve geçmişe bakmak anlamsızdı. geçmişti işte. GEÇ-MİŞ. hayat birçok mucize doğurabiliyor. en azından hala bir şansım var diye düşündüm ve öylece sessiz, sedasız -bakırköy’deki deliler gibi bakış atmaktan- durmaktan vazgeçtim.
sonuçta allah benim gücümü sınadı. ve çok yara almadan sıyrılabildim. ”yaralarımı da kapattım!” diyemem asla. çünkü aklıma geldikçe kalbimin sıkışması devam ediyorsa henüz çok şey geçmemiş demektir. ama buna da şükür. dinlediğim şarkılar, sarkı türüm bile değişti. bu bile çok önemli. mesela geçen sene çok sevdiğim bir şarkı denk geldiğinde ”silmedim mi ben bunu ya” diye söyleniyorum artık.
tanıştığımız insanlar dinlediğimiz şarkılarla nasıl da orantılı. o hızlı pop müziklerden nefret ederdim misal. ama şimdi öyle değil. bende bıcok muzık dınleyebılıorum
hadi siz de saklamayın: hepinizin hayatın bir zamanında sağlam bir şekilde kalbinizi mahvettiler.bu noktadan sonra hayatımız değişti. gözümüz daha da bir açıldı işte. bu zamanda ölmeyin, inatla yaşamaya çalışın. sonuçta ölürseniz başka bir cehennemin kapılarını açacaksınız, hem de kendi ellerinizle