Kötü hissediyorsan, okunmalı

twitterdan işlevli ve değerli bir paylaşıma denk geldim. sosyolog melike ziyagiller'den. biraz uzun ama sabrınız okumaya elverirse faideli olacağını düşünüyorum.

"Değersizlik hissin ne kadar kuvvetliyse sana kendini çöp gibi hissettirene veya asla seninle ilgilenmeyeceğini bildiğin birine takılı kalıyorsun.Takıntılı biri haline gelebiliyorsun. Kendini bir sarmala sokup ilişkilerde kendi bildiğin değersizlikle ömrünü tüketiyorsun. Bazen konforlu geliyor, bazen kurbanlığının tadını çıkartıyorsun. Ne zaman gerçekten o döngüden çıkmak istesen oklar sana seni gösteriyor. Kendinle yüzleşmeye cesaret edecek misin yoksa kaçacak mısın...Yüzleşmeler terapiyle oluyor. Terapi bazı farkındalıklar katıyor. Sorunun kaynağını keşfediyorsun sonra o kaynakla napacağını düşünüyorsun. Sorun, sorun olarak kalıyor. Sen onunla yapacağın şeye karar veriyorsun. Mesela değersizlik hissini baban vermişse baban sana değer vermeye başlamıyor, senden bir gün özür dilemiyor yaptıkları için ama babanın bildiği değer verme şeklini kabul ediyorsun. Onun kötü biri olmadığını anlıyorsun. Sadece biri olduğunu, insan olduğunu ve o kadar olduğunu mesela. Her şeyi onun sırtına yüklemekten vazgeçiyorsun. Kendine aynada bakmayı ve saçını taramayı seviyorsun. Bana hiç yakışmaz dediğin bir pantalonu alıp giyiyorsun, aslında fena değilmiş diyorsun. Zaten büyüyorsun, hiç bir şey ilk ateşiyle kalmıyor bu dünyada. Yaratıcıyla bağını kurcalıyorsun, kuvvetlendiriyorsun, sana yaratılmışlığınla atfettiği değeri keşfediyorsun. Sahip çıkıyorsun. Böyle böyle hastalıklı yanların iyileşiyor. Yani en azından bildiğim bir hikaye böyle bitti.

İyileşmeye başlayınca sana değer veren insanlarla gerçek bir iletişim kurmaya başlıyorsun. Eskiden 'sana değer vereni kendi içinde önemsizleştirip kıymetsizleştiriyordun çünkü sana değer vermişse önemsizdir'. Bunu bilerek yapmıyorsun asla, şuursuzca gelişiyor. Çöpte eşelenen biri de çöptür. Sen çöpsün.. Onlara bunu hissettirmediğini zannediyorsun ama o ilişkide kopuk taraf sen oluyorsun. Sana değer veren insanlara bakış açın değişince onlarla geçirdiğin vakit kıymetleniyor. Sevgiyi ve değeri kabul etmeyi öğreniyorsun. Bir iltifata sadece teşekkür ediyorsun, asla yanına 'öyle değil' diye itirazlar eklemiyorsun mesela. Bir hediyeyi utanmadan alıyorsun, hayır utanıyorsun da bu utanç sevilme utancı, kötü bir utanç değil eskisi gibi, teşekkür ediyorsun sevinçle ve utanarak. Hayatla ilişkin değişiyor, kendinle ilişkin değişince. İnsanlar ışıldadığını söylüyor, yüzüne ne yaptın sen bir güzelleştin diyorlar ... Sadece babam beni istediğim gibi sevsin diye beklemedim artık beni sevdiği gibi kabul ettim ve yakışmaz dediğim o kolyeyi taktım boynuma. Babam beni seviyor ve kolye yakıştı.

Bir takım terapi yöntemleri bu inancı pekiştirmekte çok iyi geliyor. Beynini kendini kandırıyorsun diyelim ama iyi anlamda. Hani gerçekler acıdır ve acı olan şey asıl gerçektir gibi bir saçma inancın var ya onu değiştiriyorsun. Niye her kötü şey seni bulmak zorunda olsun.. neden kötü her şey gerçek olsun. Bunca değersizlikte aklına ve kendine güvenmen hadsafhada çünkü inandığın kimse yok. Enaniyet, kibir gibi geliyor ilk etapta aslında ama çaresizlik. Senin inanabildiğin başka kimse yok ki. Kendi aklını ve iç seslerini mutlak doğru zannediyorsun. İşte o iç sesini değiştir ve ona de ki 'o iş öyle değil güzelim, sen yanılıyorsun'
Bir sefer yanıl. Güzel bir yanılma olacak, temin ederim. Hayır, lütfen ama ama diye itiraz etme ve sus. Yanıl.

Enteresan ama hayatında bu inanç değişince güzel insanlarla bezeniyorsun. Güzel kaliteli insanları ve ortamları çekiyorsun hayatına. Sana kötü hissedenleri 'bu ne be böyle' diye kovalıyorsun. Doğru aşkı hatta doğru evcilinizi bile buluyorsunuz. Saçma geliyor kulağına değil mi. O aptal enerji muhabbetleri gibi.. Aptallar inanır öyle şeylere. Hayır canım, bak, böyle olunca sen, kalitesiz insanlardan yanlış aşktan uzak durmayı öğreniyorsun, sinek gibi yapışmıyorsun sana uymayan şeylere. Mecbur kaldığında mecburiyetinin farkında oluyorsun, dünyana sokmuyorsun mesele biraz bu. E tabi Rabbimin hikmeti, nasip ettikleri de var. Orası senin inanç meselen. Neye inanıyorsan. İyi bir toprağı eksen biçsen, doğru iklimi sağlasan, suyu versen e bir meyve alırsın değil mi. Sen iyi bir topraksın, gerekli şartları oluştur. Rabbim nasip etsin, meyveni al otur aşağıya. Bir de fani dünya çok şapmamak lazım.

Bu arada bu anlattıklarım benimle ilgili değil, artık... Öyleydi ve bitti. Değerime inandıktan sonra (burası çokomelli, bilmek değil, lafta hep bilir söyleriz, anlarız da hatta mantıklı gelir ama HİSSEDEMEYİZ. Hissetmedikçe bir önemi olmaz. O hissi işte terapiler, terapideki o yöntemler filan veriyor gerçekten) benim için çok şey değişti ve ben bu defterleri kapattım. Yazdım çünkü eski bana benzettiğim insanlarla çok karşılaşıyorum, daha çok kadınlarla. Belki bir kişiye faydası olur. Çünkü değersizlik hissi insana çok hata yaptırır, çok bela getirir. Üzülüyorum. Mesele sadece ben değilim yani. Yine de teşekkür ederim güzel tavsiyeleriniz için.