Kopup giden geçmişime kabuk bağlayan yalnızlığım.

Konu sahibi son olarak 2630 gün önce görüldü
Kopup giden geçmişime kabuk bağlayan yalnızlığım

Kopup giden geçmişime, kabuk bağlayan yalnızlığım.
Nasıl bir kaderin kazasıdır bu acı!
Birbirine çarpan iki kalbin,
Biri sürünüyor şimdi.
Oysa ki yürümeyi yeni öğrenen bir çocuktum ben
Ve bir avuç günahım vardı.
Elleri, ellerimde olmasaydı eğer o da olmayacaktı.
Meğer her günahımın bedeli, her gün ahım olanmış..
Yârmış...

Yanlızlığım,
Yâr durağında son bulmak isterken
Birbirine çarpan iki kalbin kazasındandı!
Yara durağında son bulup kana bulandı...
Benim kaybım ağırdı!
O bana sağır.
Bu yüzden sol yanımdaki bitmeyen ağrılar!
Hep o'nu ağırlardı...

Gelirken tek bir kelimeyle kesmişti nefesimi!
Yine, gideceği yere bilet niyetine kesti nefesimi!
Anlarsınız işte.
Aramızdaki alacak-verecek meselesi,
Benim nefesimdi.
O zaten benden aldığı hiç birşeyi geri vermedi....
Bir günahım vardı avuçlarım da,
Bir de nefes dudaklarımda.
İkisini giderken aldı,
Bu aşkın kazasını bir cemaatin dualarına bıraktı..

Şimdi ölümlü dünyanın ölüm ucundayım,
Ahiretimin hesap gününü hesaplıyorum!
Her günahım içimde büyük acı ama!
Her gün ahım olan daha büyük acı
Ve ben bir acıya kıvranıyorum
O bilmese de olur ama biraz daha ölüyorum...

 
Geri