Komşunuzu kendiniz gibi seviyor musunuz?

Never Give Up
⚪ Konu sahibi son olarak 1259 gün önce görüldü
Fazlasıyla duyarlıyım hatta annemin göstereceği ani ve sert reaksiyonlarda elimden geldiğince ölçülü ve daha yumuşak değerlendirme yapmasını sağlarım. Çünkü diyaloglar ancak karşılıklı saygı ile sağlıklı yürütülebilir. Fakat ne kadar duyarlı olursam olayım yine de kendim gibi sevebilmem mümkün değil.
 
Kediniz gibi okudum. İyi bir komşu ise severim tabi. Benden iyisi olmaz ona.
 
eski oturduğum evde komşularım o kadar değil de çocuklarını kendim gibi çok çok çok çok çok severdim.
Her eve dönüşümde illaki bir şeyler alır onlara verirdim, ha oldu da vermedim kapıya gelip “sen bugün bize bir şey vermeyince evde misin diye bakmaya geldik” dedikleri çok oldu..
bu çocuklardan birisi kanser ve dünya tatlısı bir kız çocuğu :)
oradan taşındım tabii, vedalaşmak benim için ve onlar için zor oldu..
Babaları ile sık sık görüşüyorum, ama onlar hala binadan taşınmama ve kapıyı çalamamalarına takılmış durumdalar :d
daha fazla yazarsam ağlayacağım..
 
Son düzenleme:
Hiç sevmem.. hepsini eşit derecede sevmiyorum..
 
Komşumun sürekli bana bişeyler getirmesin den bıktım ama sevdiğim için kırmak istemiyorum yemiyorum da beni günaha sokuyor ama seviyorum ya : D
 
Kediniz gibi okumuşum. Kedimi daha çok severiö yazacaktım.
 
Bekar çok var free çoğu kişi.
Kimse kimsenin tavuğuna kis demiyor.
Bi ilişki iletişim pek yok
 
Bayram ziyaretinde 2 buçuk saat oturmadığı her bayram, komşumuzu muhteşem seviyorum ve onlar da beni muhteşem seviyordur çünkü ben ve ailem komşuluğun gerektirdiği gibi davranıyoruz ve karşı komşumuz da komşuluğun gerektiği gibi davranıyor senelerdir.

Ey Rabb'im bende temiz bir yürek yarat ki, şefkatle dolu olsun. Her insana acısın ve komşusuna da şefkat göstersin.
 
Komşularım genelde yasli (cok sükür) asiri meraklilar, yardim edince bekar kız tanıdıklarıyla darliyorlar , bazen evime gelenleri de soruyolar vs. ama hos görüyorum.

Kuru dolma, sarma, içli köfte eksikliği hissettirmiyorlar sağolsunlar.
 
Ankara’da 7 yıl kadar kirada yaşadım. O apartmanımda bir aile vardı, üst kat komşumdu. Annemle babam yaşlarında bir çift; sonrasında da bir kızları boşanarak çocuğuyla yanlarına geldi. Benim en sevdiğim komşularım onlar oldu. Çok tatlı, çok rahat, şefkatli insanlardı. Sonra onlar kendi evlerine geçtiler ve ardından ben de kiradan ayrılıp kendi evime geçtim. Onlar gibileriyle asla karşılaşmadım. Ercan abiyi kovitte kaybettik. Çok ağlamıştım. Hala görüşüyorum bu aileyle. Kızları arkadaşım zaten. Geçen de bebiş ziyaretine geldiler. Kendim kadar sevmek derken bu tabir biraz arabesk ama hakikatli dostlarımdan olmuştur bu aile. Bende çok emekleri var. Onlar için elimden geleni yaparım.
 
İzin versem içli dışlı olacağız ama selam sabah dışında hiç yakınlık kurmuyorum.
 
Cevap yazmak için giriş yap yada kayıt ol.
Geri