Konu yorumlarla sürekli üst sıralara çıktığı için birçok defa rastladım ama bir şey yazmaktan kaçınmıştım. Görseli yine de izlemedim. Yorumlardan az çok anlaşılıyor.
İbni Haldun'dan okudum bugün, bir insana babasının öğretemediğini zaman öğretir diyor.
Düşürmek kelimesi ne kadar iğrenç değil mi? Bunları konuşuyor muyuz? Yok.
9 yaşına basmış, yakışıklı bir köpeğim var. Elit diye adlandırılan bir sahile sahibiz. Sahile hava almaya ve spora gelen belki 100-150 kişi ve bunun yanı sıra bölgede görev yapan bazı polisler köpeği ve beni ezberlemiş durumdalar. Bir çoğu ile selamlaşabilir haldeyiz. Köpekli olarak gelen çok insan var. İçlerinde çok kaliteli insanlar var. Minnettar olduğum bazı hususlar var mesela. Spora gelen veya hayvansever olan bazı arkadaşları tanımaktan çok memnunum. Adam iş adamı, adam üst düzey bürokrat, kadın falanca az duyulmuş olan bi bankanın ceosu, kadın mühendis, kadın işletmeci gibi gibi ama hepimiz birbirimizin mesleklerini alakasız derecede sonradan öğreniyoruz ve bizi tanıştıran ortak noktalarımızın çizgisinden asla uzaklaşmıyoruz. Ya elbette birinden hoşlanabilirsin, tanışabilirsin, sevebilirsin ama köpeğe muhtaç olarak değil ya.
Bir hayvanı böyle çirkin emellere alet etmek, istediğini elde etse bile insanın kalitesini düşürür, ruhunu bozar, aklını çürütür. İnsan bir şekilde üzülür ve pişman olur.
Hayvanları sevmek için almalı, silmek için değil.