Sabah kalktığımda bambaşka bir insan gibiydim üzerimden sanki tüm memleket geçmiş acısıydı içimdeki... Karanlık pis ve boş bir sokaktım aklımda bir yığın çöp arabası temizleme girişimindeydi... Elim uyuşmuştu beynim gibi. İçtiklerimin değil kaybettiklerimin sarhoşuydum... Herkes zafer sarhoşuyken bu ne demek oluyordu.? Ve hayat bana neden böyle terbiyesizdi. Akşamdan kalan boktan umutlarımıda yudumladım ve acı bir kahve attım çürümüş mideme...
İlk defa böyle nefret ediyordum kendimden . Tek kurtuluşum gördüm kendimi sokaklara vurmayı. Çıktım ondan kalan bir hırkayı alarak üzerime. Herkes bana bakıyordu bense her göz göze geldiğim insandan sonra islibuğulu ve onu gördüğüm camlara bakıyordum kendi gözlerimdense kaçarak....
Hava ılıktı içim yanıyordu...Güneş sönükmüydü ne ? KIYAMET HAVASInda bir güne uyanmıştım adeta..
Aklımda yankılanan yeminler sözler gülüşler ve öpüşler... Herşey ona ait herşey ondan uzaktı bir o kadar da anlamsız... İnsanlar yaşıyordu adı yaşamaksa ve ben nefes alamıyordum onsuz geçen ilk günümde... Acılar ağrıyla yoğrularak onsuz bedenime akıyordu . Yıllar; beni yaşlatamaz sözlerimin dik başlılığımın hayata sıkı sıkıya tutunuşumun üzerine bir fatihayı esirgemişti...
Yıllar geçmişti gözlerim kurumuş kalbim nasırlanmıştı. O bir katildi umutlarımı öldüren ve acı çekişimle beslenen. Çocuk olmak istiyordum tek derdi bir top bir elma şekeri olan. Hayat onlarıda elimden alacaktı elbet ama ben tadını çıkaracaktım herşeye rağmen ... Elimde tek kalan acılardı ve bazen onlara bile SENDEN kaldı diyerek gurur duymama nedendi.
İşte böyle günlerin birinde daha soluyamazken ağır hava bileşkesini bir kokuyla irkildim. Oydu biliyordum fakat başım ölesiye ağırdı tonlar vardı üzerinde . Korkuyordum.. sustum ... bir damla daha aktı zamandan ...bir isyan kabardı okyanus kalbimin derinlerinden. Hiç hesapta yokken bu ayrılık hiç hesapta olmayan bir birleşmeye nasıl tahammül edebilirdi ki uçsuz bir vaha .. Düşünürken bir soğuk rüzgar ürpertti sensiz beni canım öylesine acıdı ve öylesine çekti ki ölümü ... Geçtin yanımdan ne kafam çevrildi sana ne de kalbim...
Tüm yeminlerim yeşerdi sadece tekrar ... Ya sen beni alacaksın dünya Yada ben seni yakarışlarım hayat bıldı tekrar bende...
Geçtiğin yollar yeşerdi tekrardan günün birinde ve ÖLSEM DÖNMEYECEĞİM ne sana nede sana giden onursuz yollara...
İlk defa böyle nefret ediyordum kendimden . Tek kurtuluşum gördüm kendimi sokaklara vurmayı. Çıktım ondan kalan bir hırkayı alarak üzerime. Herkes bana bakıyordu bense her göz göze geldiğim insandan sonra islibuğulu ve onu gördüğüm camlara bakıyordum kendi gözlerimdense kaçarak....
Hava ılıktı içim yanıyordu...Güneş sönükmüydü ne ? KIYAMET HAVASInda bir güne uyanmıştım adeta..
Aklımda yankılanan yeminler sözler gülüşler ve öpüşler... Herşey ona ait herşey ondan uzaktı bir o kadar da anlamsız... İnsanlar yaşıyordu adı yaşamaksa ve ben nefes alamıyordum onsuz geçen ilk günümde... Acılar ağrıyla yoğrularak onsuz bedenime akıyordu . Yıllar; beni yaşlatamaz sözlerimin dik başlılığımın hayata sıkı sıkıya tutunuşumun üzerine bir fatihayı esirgemişti...
Yıllar geçmişti gözlerim kurumuş kalbim nasırlanmıştı. O bir katildi umutlarımı öldüren ve acı çekişimle beslenen. Çocuk olmak istiyordum tek derdi bir top bir elma şekeri olan. Hayat onlarıda elimden alacaktı elbet ama ben tadını çıkaracaktım herşeye rağmen ... Elimde tek kalan acılardı ve bazen onlara bile SENDEN kaldı diyerek gurur duymama nedendi.
İşte böyle günlerin birinde daha soluyamazken ağır hava bileşkesini bir kokuyla irkildim. Oydu biliyordum fakat başım ölesiye ağırdı tonlar vardı üzerinde . Korkuyordum.. sustum ... bir damla daha aktı zamandan ...bir isyan kabardı okyanus kalbimin derinlerinden. Hiç hesapta yokken bu ayrılık hiç hesapta olmayan bir birleşmeye nasıl tahammül edebilirdi ki uçsuz bir vaha .. Düşünürken bir soğuk rüzgar ürpertti sensiz beni canım öylesine acıdı ve öylesine çekti ki ölümü ... Geçtin yanımdan ne kafam çevrildi sana ne de kalbim...
Tüm yeminlerim yeşerdi sadece tekrar ... Ya sen beni alacaksın dünya Yada ben seni yakarışlarım hayat bıldı tekrar bende...
Geçtiğin yollar yeşerdi tekrardan günün birinde ve ÖLSEM DÖNMEYECEĞİM ne sana nede sana giden onursuz yollara...