Babaannem hem çocuklarını hem de bizi yani torunlarını severken gözlerinden öperdi. Elleriyle yüzümüzü sarar yanaklarımızı avuçlayıp gözlerimizden öperdi. Şu hayatta daha içten daha sevgi ve merhamet dolu bir öpüş var mıdır bilemiyorum.
Çocukken bile anlardım o sıcaklığı başkalarının öpüşünden ne kadar farklı olduğunu. Bu yüzden midir bilmiyorum ama çok sevdiğim insanları gözlerinden kirpik diplerinden öpüyorum. “Al bak yüreğimin bi’ parçasını kopardım sana veriyorum.” demenin bir yolu aslında bu.
Çok zaman oldu bir adamı/bir kadını kirpiklerinden öpmeyeli.
Kalbim mi yoruldu? Soğudu mu içimdeki “insan sıcaklığı” yoksa sevilecek kimse mi kalmadı bilemiyorum.
Zaten babaannem de toprak oldu.
Gözlerimden öpülmeyi de unuttum öyle içten sevilmeyi de.