Kırık

Kuşlar gibi yuva kuramadım ki
Kanatlarım kırık kollarım kırık
Verdiğim ikrarda duramadım ki
Tekerlerim patlak yollarım kırık

Karlar yağdı dertli garip başıma
Düşümde de olsa çıkma karşıma
Hasretimi kara yere taşıma
Saracağım ama kollarım kırık

Dertlerimi yazdım kalem kan kustu
Derdimi yazdığım kâğıt tutuştu
Figanıma dalda bülbüller sustu
Gülüne konduğum dallarım kırık

Öksüz Abdil’imi dertlere kattı
İmdat dilemiştim dertler uzattı
Fermanımı verip urgansız astı
Yunduğum teneşir sallarım kırık

Abdil Korkman