BirDevrinSonu
Üye
-
- Katılım
- Ocak 10, 2010
-
- Mesajlar
- 38,605
-
- Tepkime puanı
- 3,185
-
- Puanları
- 354
-
- Konum
- Napıcan ?
Kimseyi Dış Görünüşe Göre Yargılamayın!!
Kaba saba soluk yıpranmış giysiler içindeki yaşlı çift Boston treninden inip utangaç bir tavırla rektör'ün bürosundan içeri girer girmez sekreter masasından fırlayarak önlerini kesti...
Öyle ya bunlar gibi ne idüğü belirsiz taşralıların Harvard gibi üniversitede ne işleri olabilirdi?
Adam yavaşça rektörü görmek istediklerini söyledi. İşte bu imkansızdı..
Rektörün o gün onlara ayıracak saniyesi yoktu..
Yaşlı kadın çekingen bir tavırla; "Bekleriz" diye mırıldandı...
Nasıl olsa bir süre sonra sıkılıp gideceklerdi.. Sekreter sesini çıkarmadanmasasına döndü..
Saatler geçti yaşlı çift pes etmedi..
Sonunda sekreter dayanamayarak yerinden kalktı. "Sadece birkaç dakika görüşseniz yoksa gidecekleri yok" diyerek rektörü iknaya çalıştı. Anlaşılan çare yoktu..
Genç rektör isteksiz bir biçimde kapıyı açtı. Sekreterin anlattığı tablo içini bulandırmıştı. Zaten taşralılardan kaba saba köylülerden nefret ederdi. Onun gibi bir adamın ofisine gelmeye cesaret etmek olacak şey miydi bu? Suratı asılmışsinirleri gerilmişti.
Yaşlı kadın hemen söze başladı. Harvard'da okuyan oğullarını bir yıl önce bir kazada kabetmişlerdi. Oğulları burada öyle mutlu olmuştu ki onun anısına okul sınırları içinde bir yere bir anıt dikmek istiyorlardı.
Rektör bu dokunaklı öyküden duygulanmak yerine öfkelendi. "Madam" dedi sert bir sesle "Biz Harvard'da okuyan ve sonra ölen herkes için bir anıt dikecek olsakburası mezarlığa döner..."
"Hayır hayır" diyerek haykırdı yaşlı kadın.. "Anıt değil... Belki Harvard'a bir bina yaptırabiliriz".
Rektör yıpranmış giysilere nefret dolu bir nazar fırlatarak "Bina mı?" diyerek tekrarladı "Siz bir binanın kaça mal olduğunu biliyor musunuz? Sadece son yaptığımız bölüm yedi buçuk milyon dolardan fazlasına çıktı..."
Tartışmayı noktaladığını düşünüyordu. Artık bu ihtiyar bunaklardan kurtulabilirdi..
Yaşlı kadın sessizce kocasına döndü: "Üniversite inşaatına başlamak için gereken para bu muymuş? Peki biz niçin kendi üniversitemizi kurmuyoruz o halde?"
Rektör'ün yüzü karmakarışıktı.. Yaşlı adam başıyla onayladı.
Bay ve bayan Leland Stanford dışarı çıktılar. Doğu California'ya Palo Alto'ya geldiler. Ve Harvard'ın artık umursamadığı oğulları için onun adını ebediyyen yaşatacak üniversiteyi kurdular.
Amerika'nın en önemli üniversitelerinden birini: STANFORD'u.
*******
Ayağınıza kadar gelip sizinle görüşmek isteyen insanlara yaklaşmadan önce bir kez daha düşünün!
Kaba saba soluk yıpranmış giysiler içindeki yaşlı çift Boston treninden inip utangaç bir tavırla rektör'ün bürosundan içeri girer girmez sekreter masasından fırlayarak önlerini kesti...
Öyle ya bunlar gibi ne idüğü belirsiz taşralıların Harvard gibi üniversitede ne işleri olabilirdi?
Adam yavaşça rektörü görmek istediklerini söyledi. İşte bu imkansızdı..
Rektörün o gün onlara ayıracak saniyesi yoktu..
Yaşlı kadın çekingen bir tavırla; "Bekleriz" diye mırıldandı...
Nasıl olsa bir süre sonra sıkılıp gideceklerdi.. Sekreter sesini çıkarmadanmasasına döndü..
Saatler geçti yaşlı çift pes etmedi..
Sonunda sekreter dayanamayarak yerinden kalktı. "Sadece birkaç dakika görüşseniz yoksa gidecekleri yok" diyerek rektörü iknaya çalıştı. Anlaşılan çare yoktu..
Genç rektör isteksiz bir biçimde kapıyı açtı. Sekreterin anlattığı tablo içini bulandırmıştı. Zaten taşralılardan kaba saba köylülerden nefret ederdi. Onun gibi bir adamın ofisine gelmeye cesaret etmek olacak şey miydi bu? Suratı asılmışsinirleri gerilmişti.
Yaşlı kadın hemen söze başladı. Harvard'da okuyan oğullarını bir yıl önce bir kazada kabetmişlerdi. Oğulları burada öyle mutlu olmuştu ki onun anısına okul sınırları içinde bir yere bir anıt dikmek istiyorlardı.
Rektör bu dokunaklı öyküden duygulanmak yerine öfkelendi. "Madam" dedi sert bir sesle "Biz Harvard'da okuyan ve sonra ölen herkes için bir anıt dikecek olsakburası mezarlığa döner..."
"Hayır hayır" diyerek haykırdı yaşlı kadın.. "Anıt değil... Belki Harvard'a bir bina yaptırabiliriz".
Rektör yıpranmış giysilere nefret dolu bir nazar fırlatarak "Bina mı?" diyerek tekrarladı "Siz bir binanın kaça mal olduğunu biliyor musunuz? Sadece son yaptığımız bölüm yedi buçuk milyon dolardan fazlasına çıktı..."
Tartışmayı noktaladığını düşünüyordu. Artık bu ihtiyar bunaklardan kurtulabilirdi..
Yaşlı kadın sessizce kocasına döndü: "Üniversite inşaatına başlamak için gereken para bu muymuş? Peki biz niçin kendi üniversitemizi kurmuyoruz o halde?"
Rektör'ün yüzü karmakarışıktı.. Yaşlı adam başıyla onayladı.
Bay ve bayan Leland Stanford dışarı çıktılar. Doğu California'ya Palo Alto'ya geldiler. Ve Harvard'ın artık umursamadığı oğulları için onun adını ebediyyen yaşatacak üniversiteyi kurdular.
Amerika'nın en önemli üniversitelerinden birini: STANFORD'u.
*******
Ayağınıza kadar gelip sizinle görüşmek isteyen insanlara yaklaşmadan önce bir kez daha düşünün!