Z
ZeN
Ziyaretçi
Ziyaretçi
Kimse Yalnızlıktan Ölmemiştir
Oyalanacak bir şeyler bulacağız elbette.
Hiç duymadık haberler de yalnızlıktan ölenini.
Kaptırırız bir hayat mücadelesine kendimizi.
Sen, maç özetleri, spor gazeteleriyle avutursun bir süre kendini.
Ben iş ilanları, magazin dergileri, yemek tarifleri.
Yeni bir hayat kurma mücadelesi içine gireriz.
Numaramızı unutmaya çalışırız.
11’de 1 ihtimal gibi tek bir rakamı unutabiliriz belki.
Her şeyi saklarız.
Sakladığımız yerleri de unutmayı başarabiliriz.
Göz önünden kaldırırız her şeyi.
Canımızı acıtmaktan başka hiçbir işe yaramazlar çünkü.
Ben yeni yemek tarifleriyle denemeler yaparım.
Yalnız başıma yerim.
Kendi kendime çok beğenirim.
Sen aklıma gelirsin, peçeteyle ağzımın kenarını siler sofradan hiç aklıma gelmemişsin gibi kalkarım.
Sen tuttuğun takımın maçını tek başına izlersin.
Gol attığında boynuna sarıldığın ben olmam yanında.
Alışırsın.
Yalnızlığa da, bensizliği de alışırsın.
Doğum günümüz de, tanışma yıldönümümüz de, radyoda o şarkı çaldığında mesaj atmamak için kıvranırız.
Mide ağrısı başlar, baş ağrısı tutar, ev dar gelir, dışarısı kalabalık.
Buna da alışırız.
Yalnız başına ölen olmuştur elbette.
Ama kimse yalnızlıktan ölmemiştir biliriz.
Umutlanırız.
Birbirimizi unuttuğumuza inanmaya çalışırız.
Sonra eve dönerken yolda tesadüfen birbirimizi görürüz.
Yan yana geçer gideriz.
Göz göze geliriz sadece.
Sarılamayız.
Dokunamayız.
Koklayamayız.
Kanarız.
Anlıyor musun?
Kanarız.
Dönüp arkamıza bile bakamayız.
Ulan deriz ulan
Onu unuttuğumu sandığım her günün Allah belasını versin.
Unutamayız...
Elcin Gelir