Ki ben.

Küçükken şımarık bi kız çocuğuydum. Annemin topuklu ayakkabilirini giyip evden kaçardım. Gecenin bi yarısı sokağa cıkıp kedi arardık. Sırf babamı annemden kıskandığım için korkuyorum diye ağlayarak aralarina girip uyumaya çalışırdım. Ne ben uyurdum ne onları uyuturdum. Sevdiğim şarkıların sesini sonuna kadar açardım, komsular sikayetci olurlardı. Babam kısardı o gider gitmez yine açardım. Ağlayarak her şeyi elde edebileceğime inanırdım ki öyle de olurdu. Babam her akşam bir oyuncakla gelirdi eve, her aksam bir sürprizle.. Annem pesimde pervaneydi cunku hic yerimde durmuyordum. Babamı sadece gece yarıları görebiliyodum, özlüyodum. Arkadaşım gibiydi.. Beraber oyun oynar beraber yaramazlık yapardık. Annem ikimize birden kızardı bazen biz aldırmazdık.. Babam hep renkliydi hep eğlenceliydi bazen bana cok değişik bakardı. Farkını algılardım aslında.. Küçüktüm bi anlam veremezdim ama farklıydı işte. Hayran hayran izlerdim onu, tavırlarını, hareketlerini, gülüşünü, bana bakışını..

Hayatta herkesin bir rolu vardı. Benim rolum babamın kızı olmaktı ve bunu hakkıyla yerine getirmek.. Yavas yavas büyüyordum her yasanmıslığımda ve tüm ilklerimde yanımdaydı.. O benim her zaman güç kaynağım, destekçim, yol arkadasim, ailem, arkadaşım ve adına aşk koyabileceğim biriydi. Benliğimi bulduğumu hissettiğimde, bana biçilen ömürde ağırlayacağım rol arkadaşımın babam gibi birisi olmasını çok istedim ve bunu bekledim.. Onun gibi gülsün istedim, onun gibi öpsün. Onun gibi baksın bana. Onun yanında masumiyetimi unutmayayim istedim. Şımartsın istedim. Tüm bunlara karsilik babama olan bağım gibi bağlı kalayım istedim.. Ne olursa olsun kiyamiyim istedim. Ömrünede gönlünede yakisayim istedim. Soyadini adimla beraber anıp şımarmak istedim en çok. Tüm günlerimin acaba annesi beni sevicek mi sorusundaki telaşla geçmesini istedim.. Zorla rüyalarimda görmeye calismak, göremediğimi anlayinca bende uyanir kendim düşünürüm saçmalığını yapmak istedim.. İlk mesaji o atsin şimdiden şımartmıyım diye hastalikli bir düşünceyle güne başlamak istedim. Çoktan şımartmıştım aslında.. Çünkü o hayatımdaydı ve babama benziyordu.. Benim frenlediğim tek şey ona karşı hislerim ve benliğimdi.. Belki taşıyamayacaktı bu kadar fazlasını. Belki sevgimde hayranlığımda fazla gelecekti ona. Acaba babam gibi üstlenebilir miydi tüm yoğun benliğimi?.. Onun gibi sürprizler yapsın istedim her akşam. Tek bir kelimesi.. Tek bir nefesi dünyalara değişilmezdi. Sesini duydugum an içim huzurla dolup taşardı. Cünkü masumdu.. Her cümlesi, her düşüncesi, bana ithafı çok masumdu.. Ona itiraf edemediğim en büyük şey buydu. Ben onda babamı görmüştüm. Belki burada bile paylaşmaya cesaretim yok fakat ben onda hep babamı goruyordum..

Düşünüyordum ilerisini ve bir fark bulmaya calisiyordum.. Sabahları daha erken kalkıcaktım mesela.. Biraz daha sabırlı olmam gerekiyordu bazı konularda.. Kısıtlamalara biraz daha alışmam gerekiyordu.. Sadece bir kaç beden daha küçük gomlek ütüleyecektim.. Yine izleyecektik galatasaray maçlarını büyük heyecanla.. Uyurken kizacağini bildiğim halde şakalar yapıcaktım. Bir tane daha annem, babam olacaktı. O hep yanımda duruşuyla sağlam ve güvenilir bir profil oluşturacaktı. Ben onun yanında hep o küçük şımarık kız cocugu tavırlarımı sergileyecektim ve dışarıda olgunluk adına rollere bürünecektim, babamın yanında olduğu gibi.. Onun kıyafetlerini giymek bana ayrı bi mutluluk verecekti. Ufak konserlerle uyandıracaktım her sabah.. Ve en önemliside telefonumda ''Eyvah Babam'' diye kayıtlı olan babamın telefon numarasini artik Babacığım diye değiştirebilecektim

İşte adına aşk koyduğunuz ve yillarca yorum yaptiğiniz kelimenin bendeki lügati böyle eğlenceli.. Şimdi bi teklifim var sana. Sen beni ömrünce babam gibi sev, ben sana ömrümün yettiğince annen gibi bakayim?