Kesik yiyen dudaklardan, son mektup.

Merhaba sevgilim.
Ben eskittiğin.
Sen, kendisinde kesildiğim.
Biraz da eksildiğim.
Dudaklarının törpüsünde gezinip durduğumdun bir zamanlar
Dili geçmiyor gönlümün belki ama;
Zaman diliminlerimden çoktan geçip gittik biz.
Söylemeyi unuttum, biz değiliz artık..
Başkasının kadınına şiir yazmak nasıl bir duygu biliyor musun?
Ben biliyorum, çok yazdım senin için.
Üzgünüm bunun ve o adam için.
Sayısız cümleler arkadaşlık etti şu yalnızlığıma.
En çokta özlendiğin zamanlardan söz ediyorum.
Aklının kıyılarından geçtiğim oluyor mu hiç bilmiyorum.
Ama burada, limanıma attığın öyle bir demir var ki;
Ne içimden çıkarabiliyorum, ne de içinden çıkabiliyorum.
Yalnızım.
En kötü tarafı da artık tek kişilik yemek yiyor olmam.
Tek başına müzik dinlemek, uyumak gibi.
Ve şiirlerime başlık bile bulamam..
Burada olsan, ilhamım olurdu gözlerin.
Omuzlarından düşen saçlarına, içimden düşenleri dokurdum.
Ben tüm bunları sadece sana okurdum..
Sen anlardın ya en iyi dinleyicimdin ya!
Dudaklarımı da diktim senden sonra;
Hiç kimseye şiir okumuyorum artık.
Sıradan insanlar gibiyim işte..
Yokluğun o kadar ihtişamlı ki sıradanlığımla onu da kirletiyorum,
Af buyur..
Sevmeyi beceremediğim gibi, yalnız kalmayı da beceremiyorum.
Artık kalbimin giriş kısmında bir levha taşıyorum.
Ne işe yarar bilmiyorum, bu beni kurtarır mı onu da bilemiyorum.
Bildiğim tek şey;
Buraya aşk atmak yasaktır.

Rüzgar.​