Kendini sev,ruhunu incitme.

Yine ortuyordun pencere kenarında,buseyi andıran bir damla düştü omzuna,Ruhun kadar yaşlı bir tavandan...Hayallerini anımsattı sana...
Kalbini hayal ediyordun.Çizik delik deşik,lekeli,siyah noktalarla dolu...
Düşünmesi bile sanki yeni bir çiziğin atılmasına neden oluyordu.
Düşüncelerini durduramıyorsun,Düşünmemeyi düşünemiyorsun...
Nereye gidersen git yıpranmış ruhunda seninle,bedeninle...
Ölmeyi düşünüyorsun,nedenini bilmediğin birşekilde hayata bağlı kalmayı tercih ediyorsun.
Seviyorum diyorsun neden terkediliyorum öyleyse diye kendi yiyorsun,
Peki sen ? ruhunla mısın ? ruhuna sarıldın mı hiç ? hıçkırdığı zaman bağrına bastın mı onu,okşadın mı başını ?
Sen hiç ruhunu,kendini sevdin mi peki ?
Dünyayı sen kaos yapmadın ya...
Neye ve kime bu öfke ?
Kendini sev....İçinde sıcak bir kucağı bekleyen parıl parıl parlayan bir ruh var.
Sevilmeyi bekliyor.
Sevildiği zaman çeliklenmeyi,kalkan gibi bedenini kaplamayı hedefliyor.
Kendini sev,ruhunu incitme.
Hiçkimse mükemmel değil.
Başkaları için mükemmel olmaya çalışma.
Ruhunu sev.Onu öp...
Tıpkı insanları çok sevdiğin gibi.
Onuda çok sev.
İnsanları sevdiğinin yarısı kadarda sevsen.
Ona yeter...Yeterki kapısını birkez olsun çal...
Güçlendiğini hissedeceksin.
​